Μια πόλη χωρίς τον κόσμο της, δεν μπορεί να είναι πόλη.

Μια πόλη χωρίς τα μαγαζιά της δεν μπορεί να είναι πόλη.

Μια πόλη χωρίς την δυναμική της δεν μπορεί να είναι πόλη.

Πανελλαδικό ολικό κλείσιμο μας λένε.

Λόγω αυξημένων κρουσσμάτων.

Γιατί και για ποιόν λόγο;

Πανελλαδικά.

Οι περισσότεροι λένε ότι θα πρέπει να δωθεί στον Δήμο η διαχείριση της χερσαίας ζώνης.

Γιατί πραγματικά αυτή είναι η ορθή λύση.

Ωστόσο…

Σε κανένα δεν χαρίζουν τίποτε.

Είναι ο τίτλος θεατρικού έργου που γράφτηκε από τον Σάμιουελ Μπέκετ, το 1948.

Ένα θεατρικό στο οποίο οι χαρακτήρες περιμένουν έναν άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ.

Όπως και στην δική μας περίπτωση.

Παρασκευή πρωί κυκλοφορεί η εφημερίδα με τα σχόλια που αφορούν στην πανδημία και στο ότι θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

Να πάρουμε το κακό παράδειγμα των Ιωαννίνων και να το κάνουμε μάθημα για μας.

Να γίνουμε πιο υπεύθυνοι και πιο προσεκτικοί γιατί ο κίνδυνος ελλοχεύει ανά πάσα στιγμή.

Να τηρούμε τα μέτρα στα καφέ, στα κλαμπς, στους χώρους συνάθροισης.

Και ενώ δεν είχε σβήσει ακόμη η μελάνι των κειμένων μου πάει το πράσινο για την Θεσπρωτία.

Τελικά ο Δήμαρχος πήρε πίσω την απόφαση για την κατασκευή ποδηλατόδρομου στην Κύπρου.

Κάλιο αργά παρά ποτέ λέει ο λαός μας.

Αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν θα έπρεπε καν να δημιουργηθεί θέμα.

Για τον απλό λόγο: Η απόφαση ήταν έξω από κάθε λογική που από την αρχή θα έπρεπε να μην είχε ληφθεί.

Γιατί δεν έστεκε πουθενά.

Να όμως που τα απλά πράγματα είναι και τα πλέον δυσκολονόητα για την δημοτική αρχή.

 

Συνεχίζει το λάθος

Κι ενώ θα έπρεπε ο Δήμαρχος και η δημοτική πλειοψηφία να παραδεχθεί το λάθος της.

Κι αφού ο εγωισμός τους δεν τους επέτρεπε να πουν μια συγνώμη για την αναταραχή που προκάλεσαν…

Θα ήταν φρονιμότερο να σιωπήσουν.

Αλλά ούτε αυτό το έκαναν.

Ένα δικό τους λάθος πήγαν να το διορθώσουν με δεύτερο λάθος.

Επίσης δικό τους.

 

Δεν επιρρίπτουμε ευθύνες…

Και το δεύτερο λάθος που έκανε η Δημοτική Αρχή ήταν ότι πήγε να χρεώσει την δική της αστοχία στους εμπόρους και τους γιατρούς!!!

Δεν είναι εκπληκτικό!!!

Σαν να μην κατάλαβαν εκεί στο Δημαρχιακό Μέγαρο ότι μόνο δικό τους είναι το λάθος.

Και ότι η κατασκευή ποδηλατόδρομου σε έναν δρόμο που δεν έχει τα γεωμετρικά στοιχεία για να τον υποδεχθεί, έμοιαζε από την αρχή εξωπραγματική.

Αυτό μπορούσε να το καταλάβει και ως εκ τούτου να το αποκλείσει ο καθένας από μας πλην της Δημοτικής Αρχής.

 

Λάθος η επίθεση

Σε κάθε περίπτωση όμως η επίθεση που εξαπέλυσε ο Δήμαρχος στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο, ήταν λαθεμένη.

Δεν μιλάμε για συντεχνίες και συμφέροντα όταν αναφερόμαστε στους εμπόρους και τους γιατρούς της οδού Κύπρου.

Δεν είναι συντεχνιακό το θέμα και δεν υπάρχουν συντεχνίες στην πόλη.

Εκτός και αν ο Δήμαρχος δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς σημαίνει η λέξη συντεχνία.

Και πόση δύναμη έχει εκεί όπου λειτουργεί.

Όχι πάντως στην Ηγουμενίτσα. 

 

Δηλαδή… ηττήθηκε

Από την άλλη κατηγορώντας τους εμπόρους και τους γιατρούς της οδού Κύπρου ως αρνητές στην κατασκευή ενός έργου, είναι σαν να παραδέχθηκε ότι ηττήθηκε από αυτούς.

Ότι η δύναμή τους ήταν τέτοια που υποχρέωσε την Δημοτική Αρχή σε… ισπανική υποχώρηση.

Την ανάγκασε, με απλά λόγια, να πάρει πίσω την απόφασή της.

Για ένα έργο που φάνηκε να ήθελε τόσο πολύ.

Στην αρχή τουλάχιστον.

Όταν όμως παραιτείσαι από μια θέση δύο πράγματα συμβαίνουν.

Το πρώτο γιατί φοβήθηκες το πολιτικό κόστος.

Το δεύτερο γιατί δεν το πίστευες από την αρχή.

Στην δική μας περίπτωση μάλλον ο δεύτερος λόγος δεν ισχύει.

Συνεπώς πίσω από την υποχώρηση βρίσκεται  ο φόβος για το πολιτικό κόστος.

 

Δεν πας μπροστά

Όταν όμως πίσω από κάθε ενέργεια μια δημοτικής αρχής βρίσκεται ο φόβος για το πολιτικό κόστος, τότε δεν πάμε μπροστά.

Να το πω κάπως διαφορετικά…

Δεν υπάρχει σοβαρή απόφαση, μεγάλο έργο χωρίς να ελλοχεύει πίσω από αυτό κάποιο πολιτικό κόστος.

Όποιος λειτούργησε μετρώντας τον βηματισμό του ανάλογα με το πολιτικό κόστος που έχει κάθε βήμα του, απλά είναι αποτυχημένος.

Κανείς μεγάλος άνδρας δεν όριζε την σκέψη του με βάση το πολιτικό κόστος.

Όλα δε τα μεγάλα έγιναν ακριβώς γιατί αυτοί που τα υλοποίησαν δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος.

Δεν φρόντισαν να νταντέψουν τους ψηφοφόρους τους.

 

Ακριβώς το αντίθετο

Περνούσα πρόσφατα την οδό Ιπποκράτους στην Νέα Σελεύκεια.

Κι εκεί είδα ότι ακριβώς σας περιγράφω πιο πάνω.

Σχετικά με το πώς οι αποφάσεις μιας αρχής καθορίζονται από το πολιτικό κόστος και από τον φόβο των ψηφοφόρων .

Τι συμβαίνει λοιπόν στην Ιπποκράτους από τον κυκλικό κόμβο ως την εκκλησία;

Καταρχάς, ένα και πολύ σοβαρό λείπουν πεζοδρόμια.

Ειδικότερα στην στροφή μετά την πρώτη ευθεία προς την εκκλησία δεν υπάρχει καν πεζοδρόμιο. Και ο πεζός περπατάει μέσα στον αυτοκινητόδρομο, με όσους κινδύνους κάτι τέτοιο ελλοχεύει.

 

Είναι πραγματικά τραγικό

Από την άλλη πλευρά πάλι συμβαίνει το εξής τραγικό.

Για κάποια απόσταση υπάρχει πεζοδρόμιο ενός σχετικά μεγάλου πλατους.

Το πλάτος μικραίνει, όπως είναι φυσικό στο γεφυράκι που υπάρχει πάνω από ρέμα.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς να συνεχίσει το πεζοδρόμιο στο ίδιο πλάτος που έχει ξεκινήσει, μικραίνει στο ένα μέτρο μπροστά από κατοικίες.

Παρά το γεγονός ότι το πεζοδρόμιο δεν εφάπτεται με οικήματα αλλά με αυλές.

Που σημαίνει ότι κανείς δεν θα …ξεσπιτωνόταν.

Έτσι δεν είναι εκεί στην Δημοτική Αρχή;

Άρα όλο αυτό μοιάζει με εξυπηρέτηση φίλων και γνωστών.

Τι; Δεν μοιάζει;

Με αφορμή την επιστολή της παράταξης του Γιάννη Γόγολου προς τον πρόεδρο του δημοτικού Συμβουλίου με την οποία ζητάει την εναρμόνιση του κανονισμού λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου με όσα επιτάσσει ο τελευταίος νόμος ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, να επισημάνουμε δυο πράγματα.

Τελικά ο Δήμαρχος πήρε πίσω την απόφαση για την κατασκευή ποδηλατόδρομου στην Κύπρου.

Κάλιο αργά παρά ποτέ λέει ο λαός μας.

Αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν θα έπρεπε καν να δημιουργηθεί θέμα.

Για τον απλό λόγο: Η απόφαση ήταν έξω από κάθε λογική που από την αρχή θα έπρεπε να μην είχε ληφθεί.

Γιατί δεν έστεκε πουθενά.

Να όμως που τα απλά πράγματα είναι και τα πλέον δυσκολονόητα για την δημοτική αρχή.

 

Συνεχίζει το λάθος

Κι ενώ θα έπρεπε ο Δήμαρχος και η δημοτική πλειοψηφία να παραδεχθεί το λάθος της.

Κι αφού ο εγωισμός τους δεν τους επέτρεπε να πουν μια συγνώμη για την αναταραχή που προκάλεσαν…

Θα ήταν φρονιμότερο να σιωπήσουν.

Αλλά ούτε αυτό το έκαναν.

Ένα δικό τους λάθος πήγαν να το διορθώσουν με δεύτερο λάθος.

Επίσης δικό τους.

 

Δεν επιρρίπτουμε ευθύνες…

Και το δεύτερο λάθος που έκανε η Δημοτική Αρχή ήταν ότι πήγε να χρεώσει την δική της αστοχία στους εμπόρους και τους γιατρούς!!!

Δεν είναι εκπληκτικό!!!

Σαν να μην κατάλαβαν εκεί στο Δημαρχιακό Μέγαρο ότι μόνο δικό τους είναι το λάθος.

Και ότι η κατασκευή ποδηλατόδρομου σε έναν δρόμο που δεν έχει τα γεωμετρικά στοιχεία για να τον υποδεχθεί, έμοιαζε από την αρχή εξωπραγματική.

Αυτό μπορούσε να το καταλάβει και ως εκ τούτου να το αποκλείσει ο καθένας από μας πλην της Δημοτικής Αρχής.

 

Λάθος η επίθεση

Σε κάθε περίπτωση όμως η επίθεση που εξαπέλυσε ο Δήμαρχος στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο, ήταν λαθεμένη.

Δεν μιλάμε για συντεχνίες και συμφέροντα όταν αναφερόμαστε στους εμπόρους και τους γιατρούς της οδού Κύπρου.

Δεν είναι συντεχνιακό το θέμα και δεν υπάρχουν συντεχνίες στην πόλη.

Εκτός και αν ο Δήμαρχος δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς σημαίνει η λέξη συντεχνία.

Και πόση δύναμη έχει εκεί όπου λειτουργεί.

Όχι πάντως στην Ηγουμενίτσα. 

 

Δηλαδή… ηττήθηκε

Από την άλλη κατηγορώντας τους εμπόρους και τους γιατρούς της οδού Κύπρου ως αρνητές στην κατασκευή ενός έργου, είναι σαν να παραδέχθηκε ότι ηττήθηκε από αυτούς.

Ότι η δύναμή τους ήταν τέτοια που υποχρέωσε την Δημοτική Αρχή σε… ισπανική υποχώρηση.

Την ανάγκασε, με απλά λόγια, να πάρει πίσω την απόφασή της.

Για ένα έργο που φάνηκε να ήθελε τόσο πολύ.

Στην αρχή τουλάχιστον.

Όταν όμως παραιτείσαι από μια θέση δύο πράγματα συμβαίνουν.

Το πρώτο γιατί φοβήθηκες το πολιτικό κόστος.

Το δεύτερο γιατί δεν το πίστευες από την αρχή.

Στην δική μας περίπτωση μάλλον ο δεύτερος λόγος δεν ισχύει.

Συνεπώς πίσω από την υποχώρηση βρίσκεται  ο φόβος για το πολιτικό κόστος.

 

Δεν πας μπροστά

Όταν όμως πίσω από κάθε ενέργεια μια δημοτικής αρχής βρίσκεται ο φόβος για το πολιτικό κόστος, τότε δεν πάμε μπροστά.

Να το πω κάπως διαφορετικά…

Δεν υπάρχει σοβαρή απόφαση, μεγάλο έργο χωρίς να ελλοχεύει πίσω από αυτό κάποιο πολιτικό κόστος.

Όποιος λειτούργησε μετρώντας τον βηματισμό του ανάλογα με το πολιτικό κόστος που έχει κάθε βήμα του, απλά είναι αποτυχημένος.

Κανείς μεγάλος άνδρας δεν όριζε την σκέψη του με βάση το πολιτικό κόστος.

Όλα δε τα μεγάλα έγιναν ακριβώς γιατί αυτοί που τα υλοποίησαν δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος.

Δεν φρόντισαν να νταντέψουν τους ψηφοφόρους τους.

 

Ακριβώς το αντίθετο

Περνούσα πρόσφατα την οδό Ιπποκράτους στην Νέα Σελεύκεια.

Κι εκεί είδα ότι ακριβώς σας περιγράφω πιο πάνω.

Σχετικά με το πώς οι αποφάσεις μιας αρχής καθορίζονται από το πολιτικό κόστος και από τον φόβο των ψηφοφόρων .

Τι συμβαίνει λοιπόν στην Ιπποκράτους από τον κυκλικό κόμβο ως την εκκλησία;

Καταρχάς, ένα και πολύ σοβαρό λείπουν πεζοδρόμια.

Ειδικότερα στην στροφή μετά την πρώτη ευθεία προς την εκκλησία δεν υπάρχει καν πεζοδρόμιο. Και ο πεζός περπατάει μέσα στον αυτοκινητόδρομο, με όσους κινδύνους κάτι τέτοιο ελλοχεύει.

 

Είναι πραγματικά τραγικό

Από την άλλη πλευρά πάλι συμβαίνει το εξής τραγικό.

Για κάποια απόσταση υπάρχει πεζοδρόμιο ενός σχετικά μεγάλου πλατους.

Το πλάτος μικραίνει, όπως είναι φυσικό στο γεφυράκι που υπάρχει πάνω από ρέμα.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς να συνεχίσει το πεζοδρόμιο στο ίδιο πλάτος που έχει ξεκινήσει, μικραίνει στο ένα μέτρο μπροστά από κατοικίες.

Παρά το γεγονός ότι το πεζοδρόμιο δεν εφάπτεται με οικήματα αλλά με αυλές.

Που σημαίνει ότι κανείς δεν θα …ξεσπιτωνόταν.

Έτσι δεν είναι εκεί στην Δημοτική Αρχή;

Άρα όλο αυτό μοιάζει με εξυπηρέτηση φίλων και γνωστών.

Τι; Δεν μοιάζει;

Επανερχόμαστε στο θέμα της Σπουδαστικής Εστίας Ηγουμενίτσας, όπως είναι ο σωστός τίτλος του έργου που εμείς αποκαλούμε Φοιτητική Εστία, όχι για να μεμφθούμε τον Δήμαρχο ή την Δημοτική Αρχή, αλλά για να ενημερώσουμε τον κόσμο με λεπτομέρειες που δεν είναι γνωστές.