Ένα σχετικά άγνωστο κάστρο, τα απομεινάρια του οποίου κρύβονται μέσα στο δασύλλιο της Ηγουμενίτσας. Κτίστηκε από τους Ενετούς στις αρχές του 15ου αιώνα και καταστράφηκε από τους ίδιους στο τέλος του 17ου αιώνα.

Oι προοπτικές μίας συνεργασίας που να βασίζεται στην βενετσιάνικη πολιτιστική κληρονομιά, με ιδιαίτερη προσοχή στα φρούρια και στις οχυρώσεις ως εργαλείο ανάπτυξης, καθώς και η δυνατότητα ευρύτερης μελλοντικής συνεργασίας στα πλαίσια του Δικτύου «Marco Polo Suystem - Ευρωπαϊκός Δρόμος Μεταξιού (European Silk Road)», εστιάζοντας στο βιώσιμο τουρισμό, είναι πλέον ορατές καθώς στα τέλη Οκτώβρη θα ταξιδέψει και στην πόλη της Ηγουμενίτσας η περιοδική έκθεση με θέμα «Φρούρια που Ενώνουν».

Η εν λόγω έκθεση ξεκίνησε από την Λουμπλιάνα, συνεχίστηκε στην Βενετία και στην Φεράρα, ενώ στην Ελλάδα θα ταξιδέψει μέχρι την Κέρκυρα και την Ηγουμενίτσα πριν συνεχίσει το ταξίδι της για άλλους μεσογειακούς προορισμούς.

Η ανάπλαση του δασυλλίου και η συνακόλουθη ανάδειξη του Κάστρου που βρίσκεται μέσα σε αυτό έχει προταθεί από το Δήμο Ηγουμενίτσας για ένταξη στο ΕΣΠΑ.  

Η ίδρυση του πρώτου οχυρού στο λόφο κατά τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους σχετίζεται πιθανότατα με τον υστερορωμαϊκό παλαιοχριστιανικό οικισμό του Λαδοχωρίου, στο μυχό του κόλπου της Ηγουμενίτσας, στα βόρεια όρια του οποίου βρίσκεται.

Το 1294 τμήμα της Θεσπρωτίας, μαζί και η περιοχή της Ηγουμενίτσας, συμπεριλήφθηκε στην τεράστια προίκα που δόθηκε από τον Δεσπότη της Ηπείρου Νικηφόρο στη Θυγατέρα του Θάμαρ για το γάμο της με τον Πρίγκιπα Φίλιππο Ανδεγαυό του Τάραντα. Το 1361, όταν πλέον η Ήπειρος και το Δεσποτάτο κυριαρχούνται από τους Σέρβους του Στέφανου Δουσάν, μνημονεύεται ως Γουμενίτσα σε χρυσόβουλο του τότε Δεσπότη Συμεών Ούρεση Παλαιολόγου.

Από τον 15ο αι. και εξής, περίοδο κατά την οποία η Βενετία ελέγχει μία σειρά εμπορικών σταθμών σε όλο το μήκος της παράκτιας ζώνης της Ηπείρου, η Γουμενίτσα αναφέρεται ως βενετσιάνικος σταθμός και το λιμάνι της χρησιμοποιείται και πάλι ως αγκυροβόλιο και ασφαλές καταφύγιο πλοίων (Porto delle Gοmenizze). Το 1479, μετά το τέλος του πρώτου τουρκοενετικού πολέμου, περιέρχεται στην κυριαρχία των Οθωμανών μαζί με τις υπόλοιπες βενετικές κτήσεις στα παράλια της Ηπείρου. Ακολουθούν δύο ακόμη τουρκοενετικοί πόλεμοι, κατά τη διάρκεια των οποίων οι θέσεις αυτές αλλάζουν συνεχώς κατόχους έως το 1540, οπότε περνούν οριστικά στα χέρια των Οθωμανών.

Η Γουμενίτσα αποτέλεσε σταθμό των επιχειρήσεων του Ιερού Συνασπισμού των ευρωπαϊκών δυνάμεων κατά των Τούρκων, που κατέληξαν στη ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571. Έναν αιώνα αργότερα, το 1685, κατά τη διάρκεια του πέμπτου Τουρκοενετικού Πολέμου, ο βενετσιάνικος στόλος με επικεφαλής το ναύαρχο Μοροζίνι ανατίναξε το τούρκικο οχυρό, που είχε εν τω μεταξύ ανεγερθεί στη Γουμενίτσα, αφού πρώτα μετέφερε στην Κέρκυρα τα 12 κανόνια του.