Λιτά τιμήθηκε η θυσία των Σουλιωτών στη Μονή Σέλτσου

Του π. Ηλία Μάκου

Τιμήθηκε λιτά και φέτος, την  Παρασκευή 24 Απριλίου,  το ολοκαύτωμα των Σουλιωτών, στη Μονή Σέλτσου, με πρωτοβουλία του δήμου Γεωργίου  Καραϊσκάκη  Άρτας και της αδελφότητα Πηγιωτών Άρτας.

Στην επιμνημόσυνη δέηση χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Άρτης Καλλίνικος, ενώ στεφάνια έριψαν στο βάραθρο, όπου κατέπεσαν οι Σουλιώτες, ο δήμαρχος Γεωργίου Καραϊσκάκη Περικλής Μίγδος, εκπρόσωποι των τοπικών φορέων, καθώς και και εκπρόσωποι των τοπικών αστυνομικών και στρατιωτικών αρχών, αλλά και μαθητές σχολείου. 

Όπως τόνισε, μεταξύ άλλων, στο σύντομο χαιρετισμό του ο κ. Μίγδος, “όλοι μαζί να στείλουμε το μήνυμα  ότι υπάρχει Ελλάδα και να κρατήσουμε Θερμοπύλες, να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια”. 

Η σεμνή τελετή είναι μια απόδειξη ότι δεν λησμονήθηκε τελείως ο μεγαλειώδης αιματοβαμμένος θρύλος του Σουλίου, δείχνοντας το ψυχωμένο φρόνημα των αδούλωτων Σουλιωτών, οι οποίοι είναι φωτεινό παράδειγμα και δίδαγμα αυτοθυσίας για τις επόμενες γενιές, 

Στη Μονή Σέλτσου κατέφυγαν τα Χριστούγεννα του 1803, μετά την πτώση του Σουλίου και τον ιστορικό χορό του Ζαλόγγου Πρέβεζας, περίπου 1150 Σουλιώτες, αγωνιστές και γυναικόπαιδα, με επικεφαλής τον Κίτσο και τον Νότη Μπότσαρη.

Ύστερα από μακρά πολιορκία και ηρωική αντίσταση η μονή κυριεύτηκε από τους Τουρκαλβανούς του Αλή πασά τον Απρίλιο του 1804. Κατά την ηρωική έξοδο των Σουλιωτών ελάχιστοι κατόρθωσαν να διασωθούν, μόνο 40 μαχητές, ανάμεσά τους και ο 13χρονος Μάρκος Μπότσαρης με τον πατέρα του Κίτσο Μπότσαρη.

Διακόσια και πλέον γυναικόπαιδα γκρεμίστηκαν στο βάραθρο του Πέτακα, πίσω από τη μονή, για να αποφύγουν τον ατιμασμό και την αιχμαλωσία.

Είχαν  τη σιδερένια θέληση να βουτήξουν στον γκρεμό και να μην ατιμωθούν. Ανάμεσά τους και η Λένα Μπότσαρη, για την οποία γράφτηκαν πολλά δημοτικά τραγούδια. Το σημείο, από το οποίο ρίχτηκε στο κενό η Λένω Μπότσαρη,  έμεινε στην ιστορία ως «το πήδημα της καπετάνισσας».

Ο Νότης Μπότσαρης αιχμαλωτίστηκε τραυματισμένος, ενώ ο Κίτσος μαζί με τον 13χρονο Μάρκο γλίτωσαν από τη σφαγή, καταφεύγοντας μέσα σε μια σπηλιά. Μετά από πολλές περιπέτειες έφθασαν στην Πάργα, όπου βρίσκονταν και οι άλλοι Σουλιώτες με τον Φώτη Τζαβέλλα.

Ο τελικός απολογισμός από τη μάχη του Σέλτσου, ήταν η διάσωση μόνο 80 Σουλιωτών, από τους 1048 συνολικά, που μετά την παράδοση του Σουλίου στον Αλή πασά κατέφυγαν εκεί και πολιορκήθηκαν από τις 12 Γενάρη του 1803 έως τις 20 Απριλίου του 1803.

Πολέμησαν παλληκαρήσια, αντιστάθηκαν, δε λύγισαν απέναντι σε 8.000 χιλιάδες στρατιώτες, για να μη σκλαβωθούν στους Τούρκους, αλλά, τελικά εξοντώθηκαν.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ

Οι Σουλιώτες απέδειξαν ότι η ωμή και κυνική και ανενδοίαστη βία σε βάρος της ελευθερίας, συντρίβεται, έστω και αν χάνεται ο πόλεμος, στης ψυχής το γρανίτινο βράχο. Και τότε γίνεται το θαύμα.

Μια χούφτα πολιορκημένοι, σέρνονται στο θάνατο για τη γλυκιά πατρίδα, που τη σκέπασε νυχτιά δουλείας. Οι Σουλιώτες έδωσαν αδιάκοπα το παράδειγμα του ηρωισμού και της φιλοπατρίας και αποδείχθηκαν πιστοί φύλακες των αρετών της φυλής.

Γι’ αυτό ακούγεται ιδιαίτερα ορθή και δίκαιη η προτροπή-πρόταση να ενθαρρυνθεί η εκπαιδευτική κοινότητα της Ηπείρου, ώστε εν μέσω διδακτικού έτους και πριν τη λήξη του, μετά βέβαια την έξοδο από την πανδημία του κορωνοϊού, να διοργανώνονται επισκέψεις –εκδρομές στη Μονή Σέλτσου.

ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

Οι Σουλιώτες λάμπουν στο φως της αιώνιας άνοιξη και κρατούν στα χέρια τους τα λάβαρα της νίκης… Η ζωή τους ολάκερη ήταν αγώνας και φιλοπατρία και αυταπάρνηση και θυσία. Και μας θυμίζει τις ηρωικές στιγμές του έθνους μας.

Είναι το άσβηστο φως, που κρατάει ζωντανό το αιώνιο χρέος, αλλά δεν αφήνει να σβήσει και ο ηρωισμός της ψυχής τους. Κάθε εκδήλωση τιμής γι’ αυτούς είναι το στεφάνι το δάφνινο για την ελευθερία, που υπερασπίστηκαν.

Κι ακόμη το βραβείο, γιατί εκπλήρωσαν το καθήκον τους, ως πρωτοπόροι και τίμιοι μαχητές, «υπέρ βωμών και εστιών. Ας γονατίσουμε, ας ασπαστούμε και ας Προσκυνήσουμε τους Σουλιώτες, ανάβοντας ξανά το καντήλι της Ρωμιοσύνης…