Στρατηγικό σχέδιο με κίνητρα για 2.158 ορεινά χωριά

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

Η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι ίδια με την Ελλάδα της δεκαετίας του 1960, ούτε καν με εκείνη του 1981, όταν προσχώρησε στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Με το πέρασμα των χρόνων, εντός του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος, η εικόνα της βελτιώθηκε σε όλα τα επίπεδα.

Στις ορεινές περιοχές της χώρας όμως, πολλά μέτωπα παραμένουν ανοιχτά, με τα προβλήματα να έχουν ενταθεί έπειτα από τη δεκαετή ύφεση, αλλά και την ενεργειακή κρίση με τις πληθωριστικές πιέσεις που ασκεί στην οικονομία.

Μείωση πληθυσμού

‘Ετσι, στις «εσχατιές» της χώρας, η Ελλάδα ακόμη μετράει αρνητικές επιδόσεις. Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι ορεινές περιοχές ερημώνουν καθώς οι ντόπιοι τις εγκαταλείπουν (καταγράφεται τριπλάσια μείωση του πληθυσμού τους σε σύγκριση με την υπόλοιπη χώρα), με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον πρωτογενή τομέα.

 ‘Ηδη από τον περασμένο Μάιο, έπειτα από σύσκεψη στο Μαξίμου υπό τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη με δημάρχους του δικτύου ορεινών δήμων, συγκροτήθηκε διυπουργική επιτροπή με επικεφαλής τον υπουργό Επικρατείας Ακη Σκέρτσο με στόχο την εκπόνηση «στρατηγικού σχεδίου ορεινότητας».

Στο σχέδιο, το οποίο έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, συγκεντρώνονται πολιτικές στοχευμένης στήριξης για συνολικά 225 ορεινούς ΟΤΑ, οι οποίοι περιλαμβάνουν 2.158 κοινότητες με 750.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι 220.000 ζουν μόνιμα στους 38 μικρούς ορεινούς δήμους. Το ποιες και πόσες από αυτές τις πολιτικές τελικά θα εφαρμοστούν θα εξαρτηθεί από τα κονδύλια που θα συγκεντρωθούν από το ΕΣΠΑ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, τα προγράμματα της ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική), το «Αντώνης Τρίτσης»  και άλλα χρηματοδοτικά εργαλεία.

Δράσεις

Το «στρατηγικό σχέδιο ορεινότητας» περιλαμβάνει δράσεις, οικονομικές ενισχύσεις και κίνητρα για την απασχόληση των νέων, την επιχειρηματικότητα, την προσέλκυση δημοσίων υπαλλήλων, υπαλλήλων σωμάτων ασφαλείας, εκπαιδευτικών και προσωπικού υγείας, την τουριστική ανάπτυξη, την κάλυψη ενεργειακών αναγκών κ.λπ. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα… μενού με «εργαλεία», από το οποίο η κάθε δημοτική αρχή θα μπορεί να επιλέξει εκείνα που την εξυπηρετούν, ανάλογα με τις ανάγκες της αλλά και την ετοιμότητά της.

38 μικροί ορεινοί δήμοι

1. Αγίου Βασιλείου – Ρέθυμνο
2. Αγράφων – Ευρυτανία
3. Αμαρίου – Ρέθυμνο
4. Ανωγείων – Ρέθυμνο
5. Αργιθέας – Καρδίτσα
6. Βελβεντού – Κοζάνη
7. Βιάννου – Ηράκλειο
8. Βόρειας Κυνουρίας – Αρκαδία
9. Βορείων Τζουμέρκων – Ιωάννινα
10. Γεωργίου Καραϊσκάκη – Αρτα
11. Γορτυνίας – Αρκαδία
12. Δεσκάτης – Γρεβενά
13. Διστόμου-Αράχοβας
-Αντίκυρας – Βοιωτία
14. Δυτικής Μάνης – Μεσσηνία
15. Δωδώνης – Ιωάννινα
16. Επιδαύρου – Αργολίδα
17. Ζαγοράς-Μουρεσίου – Μαγνησία
18. Ζαγορίου – Ιωάννινα
19. Θέρμου – Αιτωλοακαρνανία
20. Καλαβρύτων – Αχαΐα
21. Καντάνου-Σελίνου – Χανιά
22. Κάτω Νευροκοπίου – Δράμα
23. Κεντρικών Τζουμέρκων – Αρτα
24. Κόνιτσας – Ιωάννινα
25. Λίμνης Πλαστήρα – Καρδίτσα
26. Μεγαλόπολης – Αρκαδία
27. Μετσόβου – Ιωάννινα
28. Νεμέας – Κορινθία
29. Νεστορίου – Καστοριά
30. Νότιας Κυνουρίας – Αρκαδία
31. Οροπεδίου Λασιθίου – Λασίθι
32. Παρανεστίου – Δράμα
33. Πρεσπών – Φλώρινα
34. Πωγωνίου – Ιωάννινα
35. Σερβίων – Κοζάνη
36. Σουλίου – Θεσπρωτία
37. Σφακίων – Χανιά
38. Φιλιατών – Θεσπρωτία