Εκλογές λοιπόν

Εκλογές λοιπόν και για τους δήμους Θεσπρωτίας

Εκλογές και να η ευκαιρία.

Για να θυμηθώ έναν παλιό τηλεοπτικό τίτλος εκπομπής.

Να η ευκαιρία για την Θεσπρωτία.

Στο σύνολό της.

Να η ευκαιρία για να αποκτήσει επιτέλους ταυτότητα.

Γιατί τι είναι;

Και δεν το λέω αυτό τυχαία.

Γιατί πρέπει να αναρωτηθούμε.

Ποια είναι άραγε η ταυτότητα του Δήμου Σουλίου; Του Δήμου Φιλιατών; Του  Δήμου Ηγουμενίτσας;

Τι έχουν και τι τους διαφοροποιεί από τους άλλους δήμους;

Να πάμε από το πλέον δεδομένο; Τον τουρισμό;

Και η ερώτηση είναι απαλή: Ποιος είναι ο τουρισμός στους τρεις δήμους;

Θα έλεγα ελάχιστος.

Αν εξαιρέσει κανείς

Γιατί αν εξαιρέσει κανείς από τον δήμο Ηγουμενίτσα τα Σύβοτα και την Πέρδικα, άντε και λίγο την Σαγιάδα, σε ποιες άλλες περιοχές όλων των δήμων της Θεσπρωτίας έχει αναπτυχθεί ο τουρισμός;

Από μηδενικά έως ελάχιστα.

Η Ηγουμενίτσα εγκλωβισμένη στο λιμάνι της που είναι ευχή και κατάρα για την πόλη.

Ο Δήμος Φιλιατών εγκλωβισμένος κι εγώ δεν ξέρω που;

Και ο Δήμος Σουλίου που έχει μεν το όνομα αλλά δεν έχει την χάρη.

Πάμε από τον δήμο Φιλιατών

Αλλά ας δούμε τα πλεονεκτήματα του κάθε δήμου ξεχωριστά ξεκινώντας από τον Δήμο Φιλιατών.

Δεν ξέρω πόσο σοβαρά έχει αξιολογηθεί το γεγονός ότι στα διοικητικά όρια του Δήμου υπάρχουν δύο τεράστια πλεονεκτήματα τα οποία όμως δεν έχει αξιοποιήσει ο Δήμος.

Στον κάμπο του έχει την καλύτερη παραγωγή μανταρινιών και την πιο ποιοτική.

Τι έκανε για να ταυτιστεί ο δήμος με αυτή την δραστηριότητα;

Στις ακτές του λειτουργούν οι περισσότερες μονάδες ιχθυοκαλλιέργειες της Θεσπρωτίας.

Εκεί είναι η βάση της βαριάς βιομηχανίας του νομού.

Και όμως ελάχιστα ακούγεται γι’ αυτό ελάχιστα έχει κερδίσει και από αυτό.

Καπελώθηκε από τον Δήμο Ηγουμενίτσας.

Αυτός έχει το όνομα

Πάμε στον Δήμο Σουλίου.

Ο οποίος έχει το όνομα αλλά δεν έχει την χάρη.

Ανέκαθεν το πίστευα και το πιστεύω ότι μια σοβαρή τουριστική ανάπτυξη του ιστορικού χώρου του Σουλίου θα μπορούσε ένα στηρίξει οικονομικά ολόκληρο τον νομό Θεσπρωτίας.

Χειμώνα καλοκαίρι.

Ωστόσο άργησε και αργεί χαρακτηριστικά αυτή η ανάδειξη.

Τελευταία ο Γιάννης Καραγιάννης, ο δήμαρχος Σουλίου, κάτι παλεύει να συμβεί αλλά δεν μπορεί από μόνος του.

Πρέπει να το πιστέψει ΟΛΗ η Θεσπρωτία και να βάλει πλάτη πέρα από ηλίθιες τοπικιστικές αντιλήψεις.

Αυτή είχε το λιμάνι της

Η Ηγουμενίτσα μέχρι πριν από μερικές δεκάδες χρόνια, πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν ένα μικρό ασήμαντο ψαροχώρι.

Από τότε που άρχισε να αναπτύσσεται το λιμάνι της έγινε γνωστή σε ολόκληρη την Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Κατέστη η πύλη της Ελλάδας προς την Ευρώπη, ο δρόμος της Ανατολής προς την Δύση περνούσε από αυτή.

Το ερώτημα, όχι θεωρητικό αλλά ουσιαστικό είναι;

Τελικά η πόλη πήρε όλα όσα πραγματικά της άξιζαν για αυτό που πρόσφερε;

Τελικά το λιμάνι όσο ήταν δικό της ήταν ευχή; 

Υπάρχει προοπτική;

Αλλά η μοιρολατρία δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν από αυτούς που την ακολούθησαν.

Προφανώς ο τρόπος που οι τοπικοί φορείς διαχειρίστηκα αυτό το τεράστιο πλεονέκτημα που λέγετε διεθνές λιμάνι ήταν ατυχής.

Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που έβαζαν που και που τις φωνές μπας και ξυπνήσουν τους φορείς.

Αλλά δεν εισακούστηκαν.

Τελικά η πόλη έχασε το λιμάνι της και αυτό είναι ζήτημα.

Όσο το είχε δεν το αξιοποιούσε. Αυτό είναι μια σκληρή πραγματικότητα.

Χοντρό παράδειγμα

Ένα από τα πιο χοντρά αρνητικά παραδείγματα της κακής εκτίμησης που είχαν οι φορείς απέναντι στο λιμάνι ήταν η εποχή που λόγω του εμφυλίου στην Γιουγκοσλαβία είχε κλείσει ο οδικός άξονας και όλα τα εμπορεύματα, (και οι άνθρωποι) περνούσαν από το λιμάνι. Εκατοντάδες χιλιάδες νταλίκες, αυτοκίνητα, αυτοκινούμενα διέσχισαν τους μοναδικούς δύο δρόμου, την Εθνικής Αντιστάσεως και την Κύπρου προκαλώντας απίστευτες καταστάσεις στην πόλη και όμως κανείς τότε δεν διεκδίκησε την κατασκευή μιας παρακαμπτήριας οδού που θα έδινε μέχρι και σήμερα ανάσα στην πόλη.

Η οποία ακόμη και σήμερα υποφέρει από την έλλειψη οδικού δικτύου.

Αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα χαρακτηριστικό της αφέλειας ή της αδράνειας με την οποία στάθηκαν οι κυβερνώντες την πόλη απέναντι σε αυτό το πλεονέκτημα του λιμανιού.

Το οποίο στο τέλος έγινε απλά σοβαρό πρόβλημα.

Οπότε τι μένει;

Οπότε τι μένει ύστερα από όλα αυτά;

Η εκλογή ανθρώπων με όραμα, με σχέδιο, με διάθεση να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν αυτά που δικαιούται συνολικά η Θεσπρωτία και ξεχωριστά κάθε δήμος.

Η εκλογή ανθρώπων που θα πρέπει να καταλάβουν ότι το κράτος των Αθηνών μας χρωστάει και δεν του χρωστάμε.

Να καταλάβουν οι νέοι αφεντάδες ότι ο τόπος δεν έχει άλλα χρόνο να χάσει. Γιατί ήδη έχει χάσει πολύ.

Και δεν έχει περιθώρια να χαθεί κι άλλος χρόνος.

Για τον λόγο αυτό λοιπόν αναζητούμε τους καλύτερους για τους δανείσουμε την θέση των τοπικών ηγετών.