Να μην χαθεί και αυτή η ευκαιρία

Δύο γεγονότα αποτελούν την βάση για να αναπτύξω κάποιες σκέψεις μου.

Το ένα είναι η ανακοίνωση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στα Γιάννινα σχετικά με το αναπτυξιακό σχέδιο που έχει η Ν.Δ. για την Ήπειρο.

Και το δεύτερο η θερμή έκκληση – πρόσκληση του αντιπεριφερειάχρη Θεσπρωτίας κου Θωμά Πιτούλη στην εκδήλωση του Επιμελητηρίου με αφορμή την κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας. 

Εκεί δήλωσε ότι όλοι οι φορείς της Θεσπρωτίας σαν μια γροθιά θα πρέπει να διεκδικήσουμε την χάραξη της Αδριατικής οδού (Γαλάζιας οδού όπως θέλετε πείτε το) από την Θεσπρωτία.

Προς στιγμή θα κρατήσω την έκκληση για κοινή συμπόρευση των φορέων, για κοινή διεκδίκηση.

Η πείρα μας απογοητεύει

Η πείρα, η εμπειρία που υπάρχει ως τα σήμερα σε ότι αφορά την συμπόρευση και την κοινή διεκδίκηση είναι απογοητευτική.

Καμία κοινή προσπάθεια, καμία συμπόρευση, καμία επαφή.

Ο κάθε φορέας, από την Περιφέρεια μέχρι τους δήμους και από τους ή τον βουλευτή μέχρι τον ΘΕΣΠΡΩΤΟ λειτουργεί, όσο λειτουργεί από μόνος του και τις περισσότερες φορές (για να μην πω όλες) με στόχο τα προσωπικά συμφέροντα.

Ο βουλευτής για να εκλεγεί, ο περιφερειάρχης και οι δήμαρχοι το ίδιο, οι δημοτικοί σύμβουλοι γιατί να κάνουν κάτι διαφορετικό άραγε…

Και τι κερδίσαμε;

Με δεδομένα και καταγεγραμμένα όλα αυτά τι έχουμε κερδίσει;

Θα έλεγα ελάχιστα.

Γιατί αν πω τίποτε ουσιαστικό θα φανώ πολύ απαισιόδοξος.

Χάσαμε πολλά λοιπόν για συγκεκριμένους λόγους.

Τίποτε δ εν είναι τυχαίο άλλωστε.

Ο καθένας εισπράττει ανάλογα με την προσπάθεια που καταβάλει.

Και η Θεσπρωτία έχει χρόνια πολλά να καταβάλλει κοινή προσπάθεια.

Δύσκολα αλλάζουν

Ως αποτέλεσμα της έως τώρα εγωκεντρικής συμπεριφοράς (είναι η άλλη έκφραση της εγωιστικής συμπεριφοράς) χάθηκαν μια σειρά από πράγματα που ίσως να μην μας δοθεί η ευκαιρία να τα διεκδικήσουμε ξανά.

Για παράδειγμα η Θεσπρωτία εξαφανίστηκε από τον ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας χωρίς να πέσει τουφεκιά. Πιστεύει κανείς ότι θα αποκτήσει ξανά πανεπιστημιακό τμήμα στο μέλλον;

«Έχασε» το λιμάνι της χωρίς να γνωρίζουμε τι σκοπεύει να κάνει και που δεσμεύεται ο νέος ιδιοκτήτης.

Χρόνια τώρα μας κοροϊδεύουν για την παράκαμψη της πόλης, για την σύνδεση της Εγνατίας με το Μαυρομάτι και κάθε φορά που ρωτάμε μας απαντάνε συντάσσονται οι μελέτες.  

Με αποκορύφωση; Η δήλωση κεραυνός του Πρωθυπουργού κου Μητσοτάκη ότι η σύνδεση του λιμένα της Ηγουμενίτσας με σιδηροδρομικό δίκτυο είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Κι εμείς εδώ δεν βγάλαμε μιλιά. Άχνα.

Ποιος μας ρώτησε;

Συνέβησαν λοιπόν όλα αυτά, τα τόσο σημαντικά για μας, χωρίς να ερωτηθούμε.

Προφανώς δεν ερωτηθήκαμε γιατί απλά δεν μας υπολογίζουν.

Και αυτό είναι κακό.

Δεν υπολογίζεις κάποιον είτε γιατί δεν αξίζει, είτε γιατί τον θεωρείς δεδομένο.

Το πρώτο το απορρίπτω.

Με το δεύτερο συμφωνώ.

Κομματικά όσοι σήμερα είναι σε χώρους άσκησης εξουσίας (με εξαίρεση το δήμο Σουλίου) είναι κομματικά στελέχη της Ν.Δ.

Με τι κότσια να αντιδράσουν και τι να πουν.

Βλέπετε το συμφέρον του κόμματος μπήκε πάνω από τον συμφέρον του τόπου.

Και όπου συμφέρον του κόμματος κάπου  στην άκρη και το προσωπικό συμφέρον.

Καιρός να αλλάξουμε

Είναι όμως καιρός να αλλάξουμε

Γιατί αν η σημερινή κυβέρνηση υπόσχεται ένα σχέδιο ανάπτυξης για την Ήπειρο σύμφωνα με την δέσμευση του Πρωθυπουργού, τότε αυτή την φορά δεν θα πρέπει να απουσιάζουμε.

Δεν θα πρέπει να αφήσουμε τους άλλους να μας… αναπτύξουν χωρίς να μας ρωτήσουν.

Και αν υπάρχει μια φορά ανάγκη να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να διεκδικήσουμε την χάραξη της Αδριατικής οδού μέσα από την Θεσπρωτία, όπως είπε ο κος Πιτούλης, τότε υπάρχει χιλιάδες φορές μεγαλύτερη ανάγκη να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να απαιτήσουμε από τους κυβερνώντες αυτό που ο τόπος έχει ανάγκη.

Μην χαθεί η ευκαιρία

Οπότε εκτιμώ ότι είναι μια ευκαιρία να κάνουμε κάτι για τον τόπο μας.

Και από εκεί που έως τώρα ήμασταν απλοί θεατές στα όσα γινόταν ή (κυρίως) δεν γινόταν εδώ, να γίνουμε πρωταγωνιστές.

Να αφήσουν ΜΙΑ φορά τον κομματικό τους μανδύα κάπου στο κάστρο της πόλης και να βρεθούν.

Να συζητήσουν διάβολε. Να συζητήσουν. Πόσο δύσκολο είναι…

Πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν όλοι μαζί και να καταγράψουν τα πέντε δέκα που πρέπει να απαιτήσουν να γίνουν. 

ΜΙΑ φορά ο τόπος πάνω από το κόμμα. Ας μπει έστω ΜΙΑ ΦΟΡΑ.

Μπορούμε να συμφωνήσουν

Και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μην μπορούν βρεθούν οι φορείς.

Και επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μην μπορέσουν να συμφωνήσουν σε πέντε  βασικά αιτήματα.

Ποιος από τα κόμματα, τους ΟΤΑ, τους φορείς διαφωνεί σήμερα ότι πρέπει να διεκδικήσει ο τόπος:

• Βασικά έργα υποδομών όπως η παράκαμψη της Ηγουμενίτσας, όπως η σύνδεση της Εγνατίας με το Μαυρομάτι (που περιλαμβάνει και την παράκαμψη);
• Έργα για την στήριξη των ιχθυοκαλλιεργειών μας και των αγροτικών μας προϊόντων.
• Οργανωμένο σχέδιο τουριστικής ανάπτυξης 365 ημερών τον χρόνο. (Πέρα από την θάλασσα μην ξεχνάτε ότι υπάρχουν το Σούλι, τα αρχαία μνημεία μας, ο θρησκευτικός τουρισμός και άλλα.)

Όλα αυτά είναι παραδείγματα. Που στοχεύουν  να αποδείξουν το εξής.

ΟΛΟΙ  ΞΕΡΟΥΝ τα βασικά που στερείτε ο νομός μας. Αλλά οι κομματικές παρωπίδες είναι αυτές που τους τυφλώνουν.

Και μια που ο κος Μητσοτάκης υποσχέθηκε ανάπτυξη μέσα από 380 έργα (τα οποία και δεν ξέρουμε πια είναι. Άρα να τα μάθουμε για να τα κρίνουμε) ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα.