Το τζάμπα πέθανε

Γράφει η Αντιγόνη Νταή

Η βουλευτής Αχαίας της ΝΔ Χρ. Αλεξοπούλου, σε μία από τις τελευταίες της τηλεοπτικές εμφανίσεις και ως κυβερνητικός εκπρόσωπος στην συγκεκριμένη εκπομπή, τη στιγμή που συζητιόταν αν μπορεί να ζήσει ένας δάσκαλος σε ακριτική περιοχή με 800 ευρώ μισθό και 400 – 500 ευρώ ενοίκιο, αναφώνησε περήφανα πως το τζάμπα πέθανε! Δεν ήταν μια ατυχής διατύπωση, όπως προσπάθησε μετά το σάλο που προκάλεσε η δήλωσή της να μας πείσει, αλλά μια καθαρή πολιτική δήλωση. Και δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους αστυνομικούς,τους λιμενικούς, στρατιωτικούς, όλους εκείνους που υπηρετούν σε νησιά,σύνορα και υποστελεχωμένες περιοχές, κρατώντας το κράτος όρθιο, χωρίς να μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς στον τόπο που τους στέλνει το ίδιο το κράτος.

Όταν η κυβέρνηση αποδέχεται ως <<κανονικότητα>> ότι δημόσιοι λειτουργοί δεν βγαίνουν οικονομικά εκεί που υπηρετούν, δεν πρόκειται για αδυναμία. Πρόκειται για επιλογή. Μισθοί που δεν καλύπτουν τα βασικά, ενοίκια ανεξέλεγκτα, καμία σοβαρή στεγαστική πολιτική, καμία ουσιαστική μέριμνα για το κόστος ζωής στην παραμεθόριο.

Την ίδια ώρα ,ένα κόμμα που χρωστά πάνω από μισό δις στο κράτος, που διαχειρίζεται δις ευρώ δημοσίου χρήματος, που διατηρεί άθικτες προνόμια και ασυλίες, βρίσκει εύκολο να μιλεί  για το τέλος του τζάμπα, όταν η συζήτηση αφορά χαμηλόμισθους δημόσιους λειτουργούς.

Η αλήθεια είναι απλή. Το τζάμπα δεν πέθανε. Απλώς δεν ισχύει για τους ισχυρούς. Ισχύει μόνο για εκείνους που μορφώνουν τα παιδιά τους, φροντίζουν τους αθενείς, φυλάνε τα σύνορα και εγγυώνται την αφάλεια της χώρας.

Μια κυβέρνηση που θεωρεί αποδεκτό να μην μπορεί να ζήσει ο δάσκαλος, ο γιατρός, ο νοσηλευτής, ο ένστολος στον τόπο υπηρεσίας του ή δεν μεριμνά ώστε να έχει σπίτι όπου μετατίθεται είναι μια κυβέρνηση που δεν διοικεί. Υπονομεύει. Και μια κοινωνία που το ανέχεται, οδηγείται αργά αλλά σταθερά σε παρακμή.

Το τζάμπα δεν πέθανε,απλώς αφορά πιά μόνο τους μη έχοντες κι όχι τους κατέχοντες…