Στη σκιά των σκανδάλων

Η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα ακόμη σκάνδαλο που θα φθείρει τη ΝΔ. Πρέπει να αναρωτηθούμε αν υπάρχει ακόμη εκλογικό κόστος σε ένα σύστημα που μοιάζει να έχει συμφιλιωθεί με τη φθορά ως κανονικότητα. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν σοκάρει,αλλά έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η διαχείριση της εξουσίας δεν αντιμετωπίζεται ως δημόσια ευθύνη αλλά ως μηχανισμός διανομής μικρών ή μεγάλων εξυπηρετήσεων. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική σχέση δεν είναι ιδεολογική, αλλά συναλλακτική. Δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύεις, αλλά τι μου εξασφαλίζεις!

Αυτό εξηγεί και γιατί τα σκάνδαλα δεν λειτουργούν αποτρεπτικά. Για ένα τμήμα των εκλογέων, λειτουργούν ως απόδειξη αποτελεσματικότητας. Ο << έμπειρος>> δεν είναι αυτός που αντιστέκεται αλλά εκείνος που << ξέρει τα κανάλια>>. Που μπορεί να κινήσει τα νήματα, να ανοίξει πόρτες, να στηρίξει το δικό του κύκλο, τα δικά του παιδιά. Η ηθική υποχωρεί μπροστά στη χρησιμότητα.

Γι αυτό και η πολιτική φθορά μετατρέπεται συχνά σε επικοινωνιακό πρόβλημα και όχι σε εκλογική απειλή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μπορεί η εικόνα να πλήττεται, το αφήγημα της αριστείας να << μπάζει νερά>>,αλλά ο πυρήνας της εκλογικής σχέσης παραμένει άθικτος. Διότι δεν βασίζεται στην ακεραιότητα, αλλά στην προσδοκία ανταπόδοσης. Το μήνυμα στις εκλογές είναι στηρίχτε μας για να ωφεληθείτε.

Η πρόσφατη πολιτική εμπειρία το έχει αποδείξει με την επανεκλογή του Κ. Καραμανλή στις Σέρρες, μετά το έγκλημα των Τεμπών.Ήταν ένδειξη ενός βαθύτερου μηχανισμού ανοχής ή και αποδοχής, όπου η ευθύνη θολώνει και η ανταπόδοση γίνεται μεγαλύτερη.

Η λογοδοσία δεν τους αφορά. Η αλαζονεία συνοδεύει κάθε εμφάνισή τους. Τους αφορά μόνο η αποτελεσματικότητα στα προσωπικά τους συμφέροντα. Έτσι τα σκάνδαλα παύουν να είναι στίγμα και γίνονται σήμα ότι μπορεί να γίνει η δουλειά, ότι δεν είναι εκτός παιχνιδιού και σε ένα  τέτοιο περιβάλλον ο <<καθαρός>> δεν θεωρείται απαραίτητα αξιόπιστος αλλά θεωρείται άπειρος και μη χρήσιμος.

Αυτό όμως έχει ένα κόστος που δεν αποτυπώνεται μεν στην κάλπη αλλά είναι το κόστος της θεσμικής αποσάθρωσης και της διάβρωσης της εμπιστοσύνης. Της ιδέας ότι το δημόσιο συμφέρον  είναι κάτι περισότερο από το άθροισμα ιδιωτικών εξυπηρετήσεων. Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε συναλλαγή τότε παύει να είναι πολιτική με την ουσιαστική έννοια και γίνεται μια απλή διαχείριση προσδοκιών, υποσχέσεων, ανταλλαγών.

Έτσι λοιπόν τα σκάνδαλα  όχι μόνο δεν ρίχνουν αλλά μπορεί και να…εκλέγουν!

                                                                         Αντιγόνη Νταή