Τον Νοέμβριο οσονούπω

Τον ερχόμενο Νοέμβριο λοιπόν η κατάθεση δεσμευτικών προτάσεων από τους επτά επιχειρηματίες που επιλέχτηκαν για το λιμάνι της Ηγουμενίτσας.
Ο καιρός πλησιάζει και οσονούπω θα μάθουμε το νέο αφεντικό της πόλης μας.
Συγνώμη του λιμανιού ήθελα να πω.
Να τον μάθουμε, να τον παρακαλέσουμε να μας λυπηθεί και να μας χαρίσει την χερσαία, την πόλη μας δηλαδή, γιατί δεν βλέπω να ξεμπλέκουμε με τις δικές μας δυνάμεις.
Το χρονικό περιθώριο των είκοσι ημερών που έδωσαν οι φορείς μας στην Πολιτεία εκπνέει.
Χωρίς αποτέλεσμα.
Δυστυχώς.

Αν το θελήσει θα το πάρει…

Συζητούσε με ένα γνωστό παράγοντα της πολιτικής στην Θεσπρωτία για το θέμα του λιμανιού.
Μου έλεγε λοιπόν ότι η δική του εκτίμηση είναι πως αν θελήσει ο Ιβάν Σαββίδης να πάρει το λιμάνι η κυβέρνηση θα του το δώσει.
Πως θα του το δώσει, αναρωτήθηκα.
Εδώ υπάρχουν διεθνείς διαγωνισμοί, υπάρχουν κιτάπια…
Θα του το δώσει, ήταν η κατηγορηματική του απάντηση.
Την οποία καταχωρώ για να μείνει και να αξιολογηθεί μέσα στον χρόνο και όταν έρθει ο χρόνος.

Τι να περιμένει κανείς…

Από την μια μεριά την δεξιά του Μητσοτάκη με τους «αρίστους» και τους «ικανούς»…
Και από την άλλη την Αριστερά που φοβάται κάθε νέο και διαφορετικό.
Η έκφραση του απόλυτου συντηρητισμού δηλαδή.
Η οποία εκφράζεται σε κάθε ευκαιρία.
Η πιο πρόσφατη αυτή της μετατροπής του 1ου ΕΠΑΛ σε πρότυπο.
Μετατροπή με την οποία είναι αντίθετη λέει η Λαϊκή Συσπείρωση.
Γιατί δεν θέλει εκπαίδευση δύο ταχυτήτων.
Λέει τώρα αυτή.

Σε ευθεία γραμμή

Βέβαια η εναντίωση στην ίδρυση πρότυπων δεν αφορά την Ηγουμενίτσα.
Ούτε καν την Θεσπρωτία.
Απλά είναι με κεντρική ντιρεκτίβα του ΚΚΕ την οποία ακολουθούν πιστά τα ανά την Ελλάδα συντρόφια.
Οπότε δεν θα μπορούσε να ξεχωρίσει η Θεσπρωτία.
Στην λογική να ρίξουμε δυο τρία άσφαιρα για την τιμή των όπλων, να κάνουμε λίγο ντόρο για να ακουστούμε και ως εκεί.
Πάμε στο επόμενο ζήτημα για να γίνεται κουβέντα.

Δεν αφήνει τίποτε…

Δαν αφήνει να πέσει τίποτε κάτω τώρα τελευταία ο αντιπεριφερειάρχης Θωμάς Πιτούλης.
Αμέσως σηκώνει το γάντι και απαντά.
Κάτι που δεν το συνήθιζε ιδιαίτερα.
Τελευταία του ανακοίνωση είναι αυτή με την οποία επιτίθεται στον δήμαρχο Φιλιατών, Σπύρο Παππά, για τον κυκλικό κόμβο στην είσοδο των Φιλιατών.
Ο οποίος έγινε, χρηματοδοτήθηκε, όπως διευκρινίζει ο κος Πιτούλης, από την Περιφέρεια Ηπείρου, και ως εκ τούτου δεν είναι έργο του Δήμου Φιλιατών, όπως ήθελε να το παρουσιάσει ο Δήμαρχος.
Σωστή η αποκατάσταση.
Πάντως το ποιος το έφτιαξε δεν μας αφορά.
Εκείνο που μας αφορά είναι ότι έγινε και είναι καλό έργο.

Αντιδράσεις για τον Αλή…

Διαβάζω την είδηση:
«Την έντονη αντίδρασή του Συλλόγου Απανταχού Σουλιωτών προκάλεσε η απόφαση της δημοτικής αρχής Ιωαννίνων να διοργανώσει συνέδριο για τον Αλή Πάσα, ως μια από τις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την απελευθέρωση της χώρας από τον τούρκικο ζυγό.
Σε ανοιχτή επιστολή του, ο πρόεδρος του Συλλόγου, Δημήτριος Μπότσαρης, κάνει λόγο για μια απαράδεκτη και ασεβή πράξη, τόσο προς τις επετειακές γιορτές των 200 χρόνων από το 21’, όσο και προς τους πεσόντες Ηπειρώτες ήρωες και κατ’ εξοχήν, στα ένοπλα τμήματα του τότε Ελληνισμού, το Σούλι και τους Σουλιώτες, που ο Αλή πασάς εξόντωσε σταδιακά και μεθοδικά.
Καλεί μάλιστα κάθε Ελληνίδα και Έλληνα πατριώτη, να συμβάλλει στη προσπάθεια, αλλαγής τίτλου, περιεχόμενου ή ακόμη και ματαίωσης, αυτής της εκδήλωσης, από το πρόγραμμα του Δήμου Ιωαννιτών».

Λιγάκι πιο ψύχραιμα

Λοιπόν…
Ας δούμε το θέμα λιγάκι πιο ψύχραιμα.
Η ιστορία είναι ιστορία και σαν τέτοια δεν διαγράφεται.
Είναι ιστορικά σωστό ότι ο Αλή Πασάς είχε μένος απέναντι στους Σουλιώτες.
Τους οποίους πολέμησε και καταδίωξε με κάθε τρόπο.
Σε αυτό δεν χωράει καμία αμφιβολία.
Όπως δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς τις θυσίες στο Ζάλογγο και στην μονή Σέλτσου.
Αυτή είναι η μια πλευρά της ιστορίας.

Η άλλη πλευρά όμως…

Γιατί η άλλη πλευρά λέει ότι χάρη στον Αλή Πασά μπόρεσαν οι έλληνες να κάνουν τις πρώτες τους νίκες στην Πελοπόννησο και να στεριώσουν την επανάσταση.
Γιατί ήταν ο Αλή Πασάς η αιτία που ο Μωριάς απογυμνώθηκε από τούρκικα στρατεύματα μια και ο στρατιωτικός τους διοικητής Χουρσίτ πήρε εντολή να πολιορκήσει τον αλβανό αιμοσταγή πασά των Ιωαννίνων.
Αυτό είναι ένα ιστορικό γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται από κανέναν και το οποίο από μόνο του δείχνει συμμετοχή στον ξεσηκωμό του Έθνους.
Ως γεγονός που συνέβαλε στον ξεσηκωμό λοιπόν μπορεί να συζητηθεί δημόσια.
Όλα τα υπόλοιπα είναι αντιρρήσεις χωρίς νόημα.