Την Κυριακή ψηφίζουμε…

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Τριάντα πέντε μέρες έχουν περάσει από την πρώτη εκλογική αναμέτρηση της 21^ης Μαΐου και στο διάστημα αυτό δεν είδαμε να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα.

Η Ν.Δ. με τον αέρα του νικητή των εκλογών συνέχισε να βρίσκεται καβάλα στο άλογο.

Χωρίς να κάνει κάποια βασικά λάθη στον τομέα της επικοινωνίας έφθασε ως εδώ διεκδικώντας αύριο την αυτοδυναμία.

Έναν στόχο που όλα δείχνουν ότι θα πετύχει.

Αυτοδυναμία αλλά όχι παντοδυναμία, να το διευκρινίσουμε.

Σε κάθε περίπτωση μια μεγάλη νίκη η οποία μπορεί να μην καταστήσει ασύδοτο τον κο Μητσοτάκη αλλά το θέμα δεν είναι εκεί.

Το πρόβλημα συνήθως συμβαίνει και βρίσκεται στα μικρομεσαία στελέχη τα οποία αισθάνονται πραγματικά παντοδύναμα και κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο.

Σε αυτή την τάξη της ιεραρχίας θα βρει κάποιος έντονο το αίσθημα της αλαζονείας.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση που πιστεύω ότι έτσι κι αλλιώς θα δημιουργηθεί, μια και δεν μπορεί να σπάσει ένα … εθιμικό δίκιο ετών το ζητούμενο είναι πως θα λειτουργήσει η αξιωματική αντιπολίτευση.

Από την μια μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ τον προεκλογικό αγώνα του οποίου παρακολουθήσαμε και μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε άνευρο, αμήχανο, άτολμο.

Είδαμε την επόμενη μέρα της μεγάλης συντριβής του κάποια νέα πρόσωπα τα οποία στην πορεία χάθηκαν από το προσκήνιο. Π.χ. Τεμπονέρας.

Είδαμε έναν Τσίπρα ο οποίος έμοιαζε να κάνει αγγαρεία περισσότερο παρά να πιστεύει στην προσπάθεια την οποία θεωρείς από χέρι χαμένη.

Είδαμε έναν Τσίπρα σαν να μετρά μέρες για να τελειώσει αυτό το βασανιστήριο. Να γίνουν και οι δεύτερες εκλογές και μετά βλέπουμε. Αρκεί να τελειώσει.

Στο μεταξύ οι γκάφες συνεχίστηκαν, με κορυφαία αυτή της καταγραφής των συμπερασμάτων για την μεγάλη συντριβή. Κατά την οποία ΟΛΟΙ οι άλλοι έφταιγαν εκτός από τους ίδιους.

Ανθρώπους λοιπόν με τέτοια λογική προτιμάς να τους στείλεις στο σπίτι τους παρά να τους έχεις σε θέση ευθύνης.

Κορυφαίο όλων δε το αίτημα Τσίπρα στην ομιλία του την Πέμπτη στον Σύνταγμα προς το ΠΑΣΟΚ να βγάλουν από το ψηφοδέλτιο τον Βουλευτή Επικρατείας του Κινήματος Δημήτρη Μαντζο, όταν ο ίδιος αρνήθηκε να πάρει κάποια μέτρα στην υπόθεση της Ροδόπης.

Για αυτό λοιπόν. Καλύτερα σπίτι τους παρά σε θέση ευθύνης.

Να υποθέσω δε ότι όσα δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ τέσσερα χρόνια αξιωματική αντιπολίτευση 2019 -2023 θα τα κάνει σε αυτή την θητεία του;

Μάλλον δύσκολο. Έως απίθανο.

Η εσωστρέφεια και η αμφισβήτηση θα κατακλύσει το κόμμα από το βράδυ των εκλογών κιόλας.

Αν δε πέσει έστω και μια μονάδα παρακάτω τότε… τρεχάτε ποδαράκια μου.

Από την άλλη είδαμε ένα ΠΑΣΟΚ δυναμικό στις τηλεοπτικές συζητήσεις, με θέσεις απόψεις και προτάσεις.

Ένα ΠΑΣΟΚ που σου έδινε την εντύπωση  ότι αυτό είναι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο έδινε το στίγμα, έδειχνε την διαφορά. Από την μια μεριά τα νέα παιδιά του ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίζονταν από μια δυναμική, από μια αισιοδοξία, από μια μαχητικότητα.

Από τον άλλη οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ κρατούσαν μια παθητική στάση και αισθανόταν άβολα.

Γιατί βλέπετε από το 2010 ακόμη βρισκόταν καβάλα στο κύμα και ότι έλεγε έπιανε, γινόταν πιστευτό. Φέτος ότι και να πουν δεν τους πιστεύει κανείς.

Μπορεί με αυτά τα δεδομένα να κάνει μια αξιόλογη αντιπολίτευση λοιπόν; Όχι φυσικά.

Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να το ψηφίσουν. Να το ενισχύσουν.

Αύριο Κυριακή λοιπόν είναι η ευκαιρία.