Γράφει η Αντιγόνη Νταή
<< Σπασμένο καράβι να΄μαι πέρα βαθιά, έτσι να΄μαι,με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά να κοιμάμαι… να ειν΄αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική γύρω-γύρω, με κουφάρι γειρτό και με πλώρη εκεί που θα γείρω…>>
Το ναυάγιο της Πύλου ,θα μείνει χαραγμένο μέσα μας γιατί για άλλη μια φορά αθώες ψυχές νέων ανθρώπων, ταξίδεψαν άδικα, αναίτια και τραγικά ανεπίστρεπτα μακριά. Έκλεισαν τους λογαριασμούς τους με την ζωή αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον γι αυτούς και τις οικογένειές τους. Το τραγικό ναυάγιο έβαλε τέλος σε 80 ανθρώπους και περισσότερους από 500 αγνοούμενους ανοικτά της Πύλου, οι οποίοι αναζητούν δικαίωση ενάντια σε μια πολιτική αποτροπών που τους οδήγησε στο βυθό της Μεσογείου. Λίγες μέρες μόνο μετά την επίτευξη συμφωνίας σε επίπεδο Συμβουλίου Υπουργών ΕΕ για την διαχείρηση της μετανάστευσης και ασύλου, η Frontex όσο και το Ελληνικό Λιμενικό Σώμα που είχε τον συντονισμό έρευνας και διάσωσης δεν κατόρθωσαν να παράσχουν επαρκή βοήθεια σε ένα σαπιοκάραβο, με αποτέλεσμα να βυθιστεί και να παρασύρει μαζί του εκατοντάδες ψυχές στον υγρό του τάφο.
Το ναυάγιο, όσο κι αν επιχειρείται να αποδοθεί σε ανθρώπινα λάθη και σε αδίστακτους διακινητές, φέρει την σφραγίδα των πολιτικών της ΕΕ που με περισσή συνέπεια υλοποιούν οι κυβερνήσεις των χωρών στα σύνορα της Ευρώπης. Πολλαπλά τα ερωτηματικά που προκύπτουν από τις ενέργειες των αρμοδίων αρχών , όσο και της Frontex, η οποία βέβαια έσπευσε να αποποιηθεί των ευθυνών της δείχνοντας αποκλειστικά προς το Ελληνικό Κέντρο Διάσωσης. Θα πρέπει λοιπόν να διερευνηθούν όλες οι συνθήκες και τα αίτια της τραγωδίας, να αποδοθούν οι δέουσες ευθύνες σε όλα τα επίπεδα.
Η ΕΕ. θα πρέπει επιτέλους να καθιερώσει ασφαλείς και νόμιμες οδούς διέλευσης προσφύγων αλλά και μεταναστών στα εδάφη της, να αλλάξει την πολιτική που επιβάλλει στα κράτη μέλη στα σύνορα τους να λειτουργούν αποτρεπτικά με αποτέλεσμα τα συνεχή, πολλές φορές τραγικά περιστατικά ναυγίων και επαναπροωθήσεων που κάθε άλλο συμβάλλουν στο σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Έτσι ώστε να μην είναι όπως λένε και οι τελευταίοι στίχοι του τραγουδιού <<έτσι να΄μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό,έτσι να΄μαι, σε αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό, να κοιμάμαι…>>.



















