Πραγματικά δεν λέει…

Ήθελα να ασχοληθώ μέρες με το θέμα.

Αλλά και σήμερα που θα το κάνω δεν είναι ανεπίκαιρο.

«Δημοτικές εκλογές» ο τίτλος του.

Και όχι γενικώς και αορίστως.

Κατάρτιση ψηφοδελτίων για τις δημοτικές εκλογές το συγκεκριμένο θέμα.

Γιατί πραγματικά αυτό που συμβαίνει δεν λέει…

Κατάρτιση ψηφοδελτίων

Η κατάρτιση ψηφοδελτίων ήταν πραγματικά ένα βάσανο για όλους τους υποψηφίους.

Και αυτό γιατί ακόμη και ο ελάχιστος αριθμός υποψηφίων που θα πρέπει να περιλαμβάνει ένα ψηφοδέλτιο για να θεωρηθεί έγκυρο είναι πάρα πολύ μεγάλος.

Θα έλεγα αδικαιολόγητα μεγάλος.

Και χωρίς ουσία δηλαδή.

Το πρώτο λοιπόν είναι η κατάρτιση ψηφοδελτίου.

Μια απίστευτη ταλαιπωρία η οποία ολοκληρώθηκε.

Προς τι όλος αυτός ο αριθμός;

Και το ερώτημα που γεννάται είναι:

Γιατί άραγε ο νομοθέτης θέλει έναν τόσο μεγάλο αριθμό για να συγκροτηθεί ένα ψηφοδέλτιο;

Γιατί άραγε στο δήμο Ιωαννιτών θα έπρεπε ο κάθε υποψήφιος να βρει από 43 μέχρι 90 και βάλε μόνο για το δημοτικό συμβούλιο;

Γιατί στο δήμο Ηγουμενίτσας θα πρέπει να υπάρχουν από 25 έως 60 υποψήφιοι μόνο για το κεντρικό δημοτικό συμβούλιο;

Και άλλοι εκατό για τις υπόλοιπες  26 ή πόσες είναι τέλος πάντων δημοτικές κοινότητες;

Αυτή είναι η εικόνα

Λοιπόν για να γίνει πιο κατανοητό θα πρέπει να σας μιλήσω με αριθμούς

Το ψηφοδέλτιο του Αντώνη Μπέζα έχει συνολικά 152 υποψηφίους. Θα μπορούσε να είχε λιγότερους, θα μπορούσε και περισσότερους.

Το ψηφοδέλτιο του Παναγιώτη Νταή έχει συνολικά 130 υποψηφίους. Και αυτό θα μπορούσε να είχε περισσότερους ή και λιγότερους.

Το ψηφοδέλτιο του Γιάννη Λώλου έχει 111 υποψηφίους. Ισχύει το ίδιο και για το ψηφοδέλτιο του Γιάννη.

Το ψηφοδέλτιο της λαϊκής Συσπείρωσης έχει 72 αν καλώς μέτρησα

Μάνι μάνι μαζεύονται 465 υποψήφιοι. Οι οποίοι με βάση τον νόμο θα μπορούσαν να έχουν και περισσότερους.

Είναι πάρα πολλοί

Κοντά 470 υποψήφιοι από τέσσερις παρατάξεις στον δήμο Ηγουμενίτσας είναι υπερβολικά μεγάλος αριθμός.

Στον Δήμο Ιωαννιτών, για να πάρουμε κι από εκεί μια εικόνα, μόνο δύο παρατάξεις έχουν 475 υποψηφίους.

Αλήθεια τι νόημα έχει και σε τι εξυπηρετεί μια τέτοια κατάσταση;

Εδώ νομίζω ότι δεν ισχύει το όσο περισσότεροι τόσο καλύτερα.

Και θα εξηγήσω γιατί.

Μοιράζονται την ίδια πίτα

Δεν χρειάζεται τόσος μεγάλο αριθμός υποψηφίων γιατί στο τέλος της ημέρας θα κληθούν να μοιραστούν από την ίδια πίτα.

Τα κουκιά είναι δεδομένα, το μέγεθος της πίτας συγκεκριμένο, οπότε…

Άσε που σε πολλά χωριά έχουν χωριστεί οικογένειες μεταξύ τους.

Άλλος είναι υποψήφιος με την μία παράταξη κι άλλο με την άλλη.

Δεν εννοώ μέσα από το ίδιο σπίτι, αν και συνέβη και αυτό, αλλά στο σόι.

Ο Αδελφός εδώ, ο ξάδελφος εκεί, ο θείος παραπέρα.

Και άντε τώρα διάλεξε τον καλύτερο.

Δεν είναι σωστό

Εδώ ο νομοθέτης έκανε ένα σημαντικό λάθος.

Θέλησε προφανώς να κάνει πιο αντιπροσωπευτική την εκπροσώπηση, πιο μεγάλη σε αριθμό, αλλά ξέχασε το σημαντικό.

Το μεγαλύτερο αριθμητικά δεν σημαίνει και καλύτερο ποιοτικά.

Φαντάζομαι όσοι με διαβάζεται αυτή την ώρα θα θυμηθείτε ότι όλο και κάποια δικά σας πρόσωπα, φίλοι γνωστοί συγγενείς, βρίσκονται υποψήφιοι σε διαφορετικές παρατάξεις.

Και προφανώς όλο αυτό το σκηνικό σας φέρνει σε δύσκολη θέση.

Και στην καλύτερη περίπτωση να μοιράσετε τις ψήφους της οικογένειες για να μην έχετε κανέναν παραπονεμένο…

Αυτό είναι λάθος

Έτσι όμως δεν ψηφίζουμε τον καλύτερο από τους καλύτερους…

Έτσι δεν είναι αυτό που λένε ότι έχω πολλές επιλογές για να διαλέξω τον καλύτερο…

Γιατί τελικά πάλι με το συναίσθημα θα πας.

Πάλι με το συγγενολόι και την φιλιά – γνωριμία.

Είναι δεν είναι η καλύτερη επιλογή.

Οπότε στην πράξη καταργείται από μόνη της αυτή η πολιτική των πολλών υποψηφίων.

Πάμε τώρα στην πρόταση

Και επειδή δεν ήμασταν ποτέ εδώ για να ασκούμε μόνο κριτική και για να γκρινιάζουμε…

Αλλά πάντα καταθέτουμε τις σκέψεις μας, τις προτάσεις μας.

Νομίζω ότι θα πρέπει να απαλλαγούν οι κοινότητες από τον κεντρικό δήμο.

Θα πρέπει να έχουν μια αυτονομία.

Διοικητική και οικονομική.

Με τον κεντρικό δήμο να παρέχει τις ουσιαστικές υπηρεσίες που δεν είναι δυνατόν να έχουν οι μικρές κοινότητες. Τεχνική υπηρεσία, Οικονομική υπηρεσία, καθαριότητα κλπ.

Να πάμε δηλαδή σε ένα μοντέλο κεντρικού δήμου με αυτοδιοικητική αυτάρκεια των χωριών.

Αυτή είναι μια πρώτη πρόταση που θέλει επεξεργασία.

Αλλά έτσι νομίζω ότι θα λυθούν θέματα τόσο σε ότι αφορά τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό αχρείαστων υποψηφίων όσο και σε ότι αφορά την αναγέννηση των χωριών.

Ο άγνωστος δήμαρχος ποτέ δεν μπόρεσε να υποκαταστήσει τον πρόεδρο και τα κοινοτικά συμβούλια.

Δεν είναι δυνατόν να έχουν τον ίδιο δείκτη ενδιαφέροντος ένας ξένος με ένα κάτοικο του χωριού για τα προβλήματα του χωριού.

Κανόνας και μάλιστα απόλυτα δημοκρατικός.