Αλήθεια, πως είναι δυνατόν;

του Άλκη Φάτσιου

Με τόση ΑΦΑΊΡΕΣΗ ατομικών και κοινωνικών ΔΙΚΑΙΩΜΆΤΩΝ, με τόση ΦΤΏΧΕΙΑ, ΑΚΡΊΒΕΙΑ και ΑΔΥΝΑΜΊΑ κάλυψης στοιχειωδών αναγκών, με τόση ΜΠΟΧΑ, με τόση ΔΥΣΟΣΜΊΑ, που σε πνίγει κυριολεκτικά, που σου κόβει την ανάσα, και που αναδύεται από το σαπισμένο κουφάρι του ισχύοντος ΠΟΛΙΤΙΚΟΎ ΣΥΣΤΉΜΑΤΟΣ, ΑΛΉΘΕΙΑ, πώς είναι δυνατόν, να είσαι ακόμα στον καναπέ σου αγαπητέ μου συμπατριώτη, έναν καναπέ που προσομοιάζει σε είδος ” κοινωνικού φερέτρου ” , αντί να είσαι στους δρόμους και σε κινηματικές διαδικασίες, κυνηγώντας όλους αυτούς … και εντέλει να τους εναποθέσεις στον κάδο απορριμμάτων της Ιστορίας…

Επειδή λοιπόν σαν σήμερα, στις 16/12/1974 έφυγε από κοντά μας, ο μεγάλος Δάσκαλος και ποιητής μας ΚΏΣΤΑΣ ΒΆΡΝΑΛΗΣ, ας θυμηθούμε την προτροπή του, τους στίχους του : << Λαέ, αν ξυπνήσεις, μονομιάς θαρθει ανάποδα ο ντουνιάς … >>.

Αλλά και τους στίχους από τους εμβληματικούς ” ΜΟΙΡΑΙΟΥΣ” του, από τους οποίους προκύπτει ότι << ο Λαός δεν μπορεί να περιμένει ” σωτήρες” και ” μεσσίες ” για να σωθεί, όποιο όνομα και αν έχουν , ή με όποιο οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ‘ επίσης δεν πρέπει να παραμένει ( ο Λαός ), ” άβουλος, άπραγος και μοιραίος, περιμένοντας κάποιο θαύμα… ” . Η Λύση, – μας φωνάζει ο Κ. Βάρναλης – είμαστε εμείς οι ίδιοι, ο ίδιος ο Λαός, Η ΜΟΝΗ ΚΙΝΗΤΉΡΙΑ ΔΎΝΑΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ….

Ας πάρουμε επιτέλους λοιπόν τις ΤΎΧΕΣ ΜΑΣ, στα ΧΈΡΙΑ ΜΑΣ…

ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΌΝ…

ΗΓ/ΤΣΑ. ΆΛΚΗΣ ΦΆΤΣΙΟΣ ΔΙΚΗΓΌΡΟΣ