Αποφασίζουμε για αλλαγή

Η προεκλογική περίοδος ολοκληρώθηκε και ήρθε η ώρα των ψηφοφόρων για να κάνουν την επιλογή τους.

Μια προεκλογική περίοδος η οποία δυστυχώς αναλώθηκε σε θέματα τα οποία οι επικοινωνιολόγοι των κομμάτων επέλεξαν να βγάζουν στην επικαιρότητα.

Και όταν αυτό συμβαίνει εκείνο που ακολουθεί είναι οι κοκορομαχίες.

Ο… δημόσιος διάλογος όχι για τα προβλήματα των πολιτών και πως θα αντιμετωπιστούν, ούτε καν για τα προγράμματα των κομμάτων. Γι’ αυτά ελάχιστα ακούσαμε. Και μάθαμε.

Ίσως αυτό επεδίωκαν τα ίδια τα κόμματα.

Και όταν επιδιώκεις κάτι τέτοιο εκείνο που επί της ουσίας επιζητάς είναι να στείλεις τους ψηφοφόρους στις κάλπες όσο το δυνατόν ανενημέρωτους. Προκειμένου να επιλέξουν όχι με βάση τα προγράμματα αλλά τις κομματικές παρωπίδες.

Δείτε για παράδειγμα πόσος χρόνος διαλόγου αναλώθηκε στο τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ. Λες και το ζητούμενο σε αυτές τις εκλογές ήταν μόνο το ΠΑΣΟΚ και η στάση του απέναντι στις συνεργασίες.

Τι ακούσαμε λοιπόν;

Στην αρχή υπήρχε η «αίσθηση» ότι το ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστεί με την Ν.Δ. Σύμφωνα με τις καταγγελίες που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στην συνέχεια το ΠΑΣΟΚ κατηγορήθηκε από την Ν.Δ. ότι θα συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κυβερνήσεις συνεργασίες που κάθε βδομάδα εφεύρισκε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Την μια φορά σε συνεργασία ηττημένων, την επόμενη σε συνεργασία κυβέρνησης ανοχής, την επόμενη σε κυβέρνηση συνεργασίας προοδευτικών δυνάμεων. Κάθε φορά λοιπόν που έβγαζε ένα αφήγημα και καιγόταν αναζητούσε ένα άλλο μέχρι να καεί και αυτό για να πάει σε ένα τρίτο.

Προς τι αυτή η επιμονή η οποία στο επίκεντρό της είχε πάντα το ΠΑΣΟΚ. Τι θα κάνει στην μια περίπτωση, τι θα κάνει στην άλλη, τι θα πράξει στην τρίτη. Και αν είχαμε λίγο χρόνο ακόμη θα βρισκόταν τέσσερα και πέντε σενάρια ακόμη.

Ήταν ρεαλιστικές όλες οι προτάσεις που κατέθετε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε πως δεν ήταν.

Γιατί από όλη αυτή την παραφιλολογία έλλειπε ένα βασικό συστατικό. Η πρωτιά.

Όλη αυτή την κουβέντα λοιπόν δεν μπορείς να την κάνεις υποθετικά, αλλά έχοντας έναν δεδομένο Την πρωτιά στις προτιμήσεις του έλληνα ψηφοφόρου.

Γιατί όμως ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε σε μια τέτοια συζήτηση αφού γνώριζε ότι η πρότασή του στερείτε του βασικού συστατικού και ως εκ τούτου μοιραία είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

Η απάντηση είναι απλή: Όλη αυτή η κουβέντα στόχευε στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ή στους αναποφάσιστους που πιθανά θα επιλέξουν ΠΑΣΟΚ.

Χτυπήματα κάτω από την μέση χωρίς ηθική πολιτική λέγονται αυτά.

Πάρε την πρωτιά και μετά συζητάς συνεργασίες στην βάση σύγκλισης προγραμμάτων.

Η Ν.Δ. τώρα στην αρχή δεν έκλεινε τις πόρτες για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι που κατάλαβε ότι ο χώρος μόνο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν θέλει να συνεργαστεί. Δίπλα σε αυτό η ξεκάθαρη θέση Ανδρουλάκη και φυσικά οι υποκλοπές. Οπότε διάλεξε το μοναδικό αφήγημα που της απέμενε. Η αυτοδυναμία.

Αναφορικά με το ΠΑΣΟΚ τώρα η θέση του ήταν σταθερή από την πρώτη στιγμή. Ούτε Μητσοτάκης ούτε Τσίπρας πρωθυπουργός. Μετρήθηκαν και απορρίφθηκαν.

Πολλοί μπορεί να διαφωνούν με την πρόταση. Καμία αντίρρηση. Σωστή λάθος αυτή ήταν και σε αυτή παρέμεινε μέχρι τέλους. Με συνέπεια.

Άλλωστε το ΠΑΣΟΚ έχει αποδείξει ότι όταν η Ελλάδα βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού αυτό έβαλε πλάτη με τεράστιο κόστος για το ίδιο. Πλάτη όμως έβαλε. Κάτι που δεν έκανε κανένα από τα άλλα δύο κόμματα.

Όταν το ΠΑΣΟΚ το 2010 ήταν μόνο του η Ν.Δ. του Σαμαρά έτρεχε στα Ζάππεια και ζητούσε άλλο μίγμα πολιτικής. Και όταν ο Σαμαράς έγινε Πρωθυπουργός υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο συνεχίζοντας τα μέτρα λιτότητας που είχαν αρχίσει επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ γιατί ήταν η μόνη λύση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη έτρεχε στις πλατείες και έστηνε λαϊκά δικαστήρια στο Σύνταγμα με δικαστές τον Κατρούγκαλο, τον Τσακαλώτο, τον Κοντονή και τον Βαρουφάκη. Το σύνθημα ότι θα καταργήσει τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο το κατάπιαν όταν ήρθαν σ την εξουσία. Ξεγέλασαν τον λαό με το δημοψήφισμα μετατρέποντας την νίκη του ΟΧΙ σε ένα τεράστιο ΝΑΙ και στο τέλος υπέγραψαν τρίτο μνημόνιο.

Η ιστορία λοιπόν δείχνει με δεκάδες χιλιάδες παραδείγματα ότι σε όλη αυτή την περιπέτεια που πέρασε η χώρα το πιο συνεπές κόμμα ήταν το ΠΑΣΟΚ. Με υπεύθυνη στάση, μετρημένες θέσεις και ρεαλιστικές προτάσεις.

Όλοι όσοι το κατηγόρησαν ως υπεύθυνο για την χρεοκοπία τι κάνανε; Τήρησαν κατά γράμμα την πολιτική για την οποία τον κατηγόρησαν

Σήμερα πια δεν υπάρχει δικαιολογία. Γιατί και οι τρεις κυβέρνησαν και όλοι πια έχουν μνημονιακό παρελθόν.

Το δυστύχημα όμως για την κεντροαριστερά ξέρετε ποιό είναι; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας ερχόμενοι το 2015 με την πολιτική που ακολούθησαν έκλεψαν την ελπίδα από τον ελληνικό λαό.

Ο οποίος σήμερα καλείτε να συγκρίνει την κυβέρνηση Τσίπρα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ωστόσο είναι πια καιρός οι ψηφοφόροι να δείξουν ότι ανάμεσα στους δύο τυφλούς δεν κυβερνά πάντα ο μονόφθαλμος.

Υπάρχει και τρίτη η λύση του ισχυρού ΠΑΣΟΚ. Του κόμματος της συνέπειας στα δύσκολα.

Καιρός αυτή η συνέπεια να επιβραβευτεί.

Καλό βόλι.