Η Δημοτική Αρχή γυρίζει την πλάτη στις Γαλάζιες Σημαίες και εκθέτει τον Δήμο Ηγουμενίτσας

Η Ελλάδα κατέκτησε και το 2026 τη 2η θέση παγκοσμίως ανάμεσα σε 51 χώρες στο πρόγραμμα «Γαλάζιες Σημαίες», με 624 βραβευμένες ακτές, 17 μαρίνες και 17 τουριστικά σκάφη και συγκεντρώνει πλέον περίπου το 14% των βραβευμένων ακτών.

Και ο Δήμος Ηγουμενίτσας;

Παραμένει συνειδητά εκτός του θεσμού και για το 2026, καθώς δεν κατατέθηκε ούτε φέτος υποψηφιότητα για καμία παραλία του Δήμου.

Πρόκειται για μια αδικαιολόγητη και λανθασμένη επιλογή της Δημοτικής Αρχής, η οποία επιμένει εμμονικά να απαξιώνει έναν διεθνώς αναγνωρισμένο πρόγραμμα, σε πλήρη αντίθεση με όλους σχεδόν τους παραθαλάσσιους Δήμους της χώρας.

Και μάλιστα αυτό συμβαίνει ενώ στο παρελθόν παραλίες της περιοχής μας, όπως η Αγία Παρασκευή, το Δρέπανο, το Καραβοστάσι και άλλες ακτές, είχαν βραβευθεί με Γαλάζια Σημαία.

Ισχυρίζονται ότι ο θεσμός είναι «ξεπερασμένος», «γραφειοκρατικός» και «κοστοβόρος».

Αλήθεια;

Αν είναι τόσο «ξεπερασμένος», τότε γιατί συμμετέχουν χιλιάδες ακτές παγκοσμίως και εκατοντάδες Δήμοι στην Ελλάδα;

Γιατί η χώρα πανηγυρίζει κάθε χρόνο τη 2η θέση στον κόσμο;

Γιατί κορυφαίοι τουριστικοί προορισμοί επιδιώκουν διαρκώς την πιστοποίηση;

Οι Γαλάζιες Σημαίες δεν είναι διακοσμητική κορδέλα.

Αποτελούν διεθνές εργαλείο πιστοποίησης ποιότητας, καθαριότητας, ασφάλειας, οργάνωσης, περιβαλλοντικής διαχείρισης, προσβασιμότητας, εικόνας του προορισμού και τουριστικής αξιοπιστίας.

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι μια παραλία γίνεται καλή μόνο και μόνο επειδή διαθέτει μια σημαία. Όμως μια σοβαρή Δημοτική Αρχή οφείλει να διεκδικεί διαρκώς αξιολογήσεις, διακρίσεις και διεθνείς πιστοποιήσεις για τον τόπο της — όχι να αποχωρεί από αυτές με πρόχειρες δικαιολογίες.

Και βέβαια, το επιχείρημα περί «κόστους» ακούγεται υποκριτικό και προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία. Διότι την ίδια στιγμή που η Δημοτική Αρχή αρνείται να διαθέσει πόρους για τη συμμετοχή των παραλιών του Δήμου στον συγκεκριμένο διεθνή θεσμό, δαπανά χιλιάδες ευρώ σε εξωτερικούς συμβούλους, αναθέσεις και επικοινωνιακές υπηρεσίες.

Άρα το ζήτημα δεν είναι οικονομικό, ούτε απλώς διοικητικό, ούτε αφορά μόνο στην απουσία Γαλάζιων Σημαιών.

Το πρόβλημα είναι η συνολική νοοτροπία διοίκησης χωρίς όραμα, χωρίς αναπτυξιακή φιλοδοξία και χωρίς ουσιαστική στρατηγική για τον τόπο.

Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία «λογιστή» που αντιμετωπίζει τα πάντα με όρους κόστους αλλά και «διαχειριστή» που τον απασχολεί μόνο η επικοινωνιακή επιβίωση

Αντώνης Μπέζας