Εγκωμιαστική επιστολή πανεπιστημιακού για το «Βήμα της Ηγουμενίτσας»

Ιδιαίτερα θετικά σχόλια και θερμά συγχαρητήρια για την ποιότητα και το περιεχόμενο της σχολικής εφημερίδας «Βήμα της Ηγουμενίτσας» απέστειλε με επιστολή του προς τη διεύθυνση και τον σύλλογο διδασκόντων του Πρότυπου ΕΠΑΛ Ηγουμενίτσας ο δρ. Φιλολογίας Κωνσταντίνος Π. Αθανασάτος. Ο πρώην διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Πατρών και επίτιμος σχολικός σύμβουλος φιλολόγων κάνει λόγο για ένα αξιόλογο εγχείρημα που αναδεικνύει τη δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη και τη συνεργασία μαθητών και εκπαιδευτικών, επισημαίνοντας ότι τα κείμενα των μαθητών αποτελούν «καρπούς γνώσης, μεράκι και συλλογικής προσπάθειας».

Αναλυτικά η επιστολή έχει ως εξής:

   Αγαπητοί συνάδελφοι, Χρόνια Πολλά και Θερμά Συγχαρητήρια για το «ΒΗΜΑ της Ηγουμενίτσας» του Σχολείου σας (26-04-2026).

   Το σύντομο, μεστό και ποιοτικό αρθράκι του Δ/ντή προϊδεάζει για τις δημιουργικές συμμετοχές, ερευνητικές εργασίες και προτάσεις των μαθητών και μαθητριών του Σχολείου σας και την καθάρια φωνή και γόνιμη σκέψη τους. Ιδιαίτερα το δοκίμιο «Εδώ η θεωρία συναντά την πράξη» της συγκροτημένης μαθήτριας Μαρίας Αναστασίας Καρκασίνα για τα Επαγγελματικά Λύκεια – γλωσσικά, δομικά και εκφραστικά άψογο – αποτελεί θερμή και ουσιαστική επιχειρηματολογική συνηγορία υπέρ των ΕΠΑΛ και αποπνέει αίσθημα γνήσιας περηφάνιας ως «επιλογή αυτογνωσίας». Η ρήση αυτή θα μπορούσε κάλλιστα να εντοιχισθεί ως υπέρθυρη επιγραφή στο Σχολείο σας.

    Όσο για το οδοιπορικό «Τα δύο πρόσωπα της Πύλης της Ελλάδας προς την Ευρώπη» των διαβασμένων μαθητριών Δανάης Βασιλείου, Αναστασίας Πάνου, Ιωάννας Αντωνοπούλου και Λυδίας Βασιλείου, ακολουθώντας κανείς την περιγραφή νιώθει ότι βρίσκεται ανάμεσα στις οδοιπορούσες και βιώνει εναλλάξ τις εμπειρίες τους από τη σφύζουσα και πολύβουη ζωή του λιμανιού και την απανεμιά και ραθυμία της πόλης.

    Αλλά και το κειμενάκι για «την κατάχρηση του κινητού» και την παρατήρηση ότι «η ψηφιακή ζωή επηρεάζει την αυτοεικόνα του καθενός» δείχνει την ώριμη και κριτική σκέψη των δύο συντακτριών μαθητριών, της Ιωάννας Παναγιώτου και Άννας Τζώρτζη, που ασφαλώς εκτιμούν την αξία ‘’του ελεύθερου χρόνου’’ και του ‘’αληθινού κόσμου’’.

    Και μιας κι εγώ είμαι ‘’θαλασσινός’’ – το χωριό μου στην Κεφαλονιά είναι πάνω στη θάλασσα – δεν θα μπορούσα να μην εντρυφήσω στο κείμενο των τριών ευαισθητοποιημένων στο θέμα μαθητών, Ιωακείμ Μακρινιάδη, Ιωάννη Τάγκα και Βασίλη Τσάτση, οι οποίοι εστιάζουν στο ‘’φυσικό στοιχείο της περιοχής’’ του κόλπου της Ηγουμενίτσας και αναλύουν με διεισδυτική ματιά την πολυδιάστατη σημασία του θαλάσσιου στοιχείου – περιβαλλοντική, αισθητική, οικονομική, ψυχική, πολιτιστική, γεωπολιτική – που όντως αποτελεί πηγή ζωής (οικονομία), έμπνευσης (ποίηση), ομορφιάς (ζωγραφική), στοχασμού (φιλοσοφία), δύναμης («μέγα τὸ τῆς θαλάττης κράτος»), ηρωισμού και ελευθερίας (Σαλαμίνα, Ναυμαχία του Γέροντα, Ναυαρίνο).

    Συμπέρασμα: Η σύμπραξη διαφορετικών επιστημονικών ειδικοτήτων στον χώρο του Σχολείου, και εν προκειμένω της μηχανολογίας (ειδικότητα του Δ/ντή κ. Παναγιώτη Κολιούση), της Πολιτικής Παιδείας, των Μαθηματικών και της Βιολογίας (ειδικότητες αντιστοίχως των τριών συντονιστριών καθηγητριών Δάφου Αντιγόνης, Τρίγκη Μαριάνθης και Τσίτου Ναταλίας), η σύμπραξη αυτή απέδωσε αγλαούς και χυμώδεις καρπούς, τα δημοσιευμένα στην Εφημερίδα του Σχολείου κείμενα, και επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά τη θέση ότι το κατεξοχήν απαιτούμενο για ένα τέτοιο καρποφόρο αποτέλεσμα δεν είναι ιδιαίτερα η αυστηρή εξειδίκευση, αλλά η γενική γνώση, η ισχυρή θέληση, το μεράκι και η συνεργασία.

                     Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της επιτυχίας

Έρρωσθε

  Κων/νος  Π.  Αθανασάτος, Δρ. Φ.