Οι Αλβανοί βεβηλώνουν την ιστορία του Σουλίου! *

Του π. Ηλία Μάκου

Απόπειρα  παραχάραξης της ιστορικής πορείας του θρυλικού Σουλίου,  επιχειρούν οι Αλβανοί, την ίδια στιγμή, που επί χρόνια, στην Ελλάδα,  η θυσία των ηρωικών Σουλιωτών, η οποία τιμήθηκε πρόσφατα στον  τόπο τους, ήταν, και εξακολουθεί εν μέρει να είναι, ξεχασμένη, όπως και η συμβολή τους στον ξεσηκωμό των Ελλήνων, αλλά και η συμμετοχή τους στην Επανάσταση του 1821.

Από ιστορικούς  στην Αλβανία, χαρακτηρίζονται ως Αλβανοί, αν και γνήσιοι Ορθόδοξοι Έλληνες, που μιλούσαν και την αρβανίτικη διάλεκτο (ούτως η άλλως οι όροι Αλβανός και Αρβανίτης δεν ταυτίζονται), ενώ επίσημη γλώσσα τους ήταν η ελληνική.

Επιχειρείται, μέσα από βιασµό ιστορικών στοιχείων, να καταδειχθεί πως “οι Σουλιώτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρωτόγονες φάρες, αλβανικής καταγωγής και γλώσσας, οι οποίες δεν διέθεταν κάποια εθνική ή έστω πρωτοεθνική συνείδηση”. 

“Οι Σουλιώτες”, υποστηρίζουν, «δεν είναι» Έλληνες, αλλά «εξελληνίζονται» επιγενέστερα!” Διαστρεβλώνουν, έτσι, γεγονότα-σταθµούς στην ιστορία των Σουλιωτών, αλλά και στη νεότερη ιστορική συνείδηση των Ελλήνων.

Στην Αλβανία  ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Κίτσο Τζαβέλλας και άλλοι Σουλιώτες πολέμαρχοι, αλλά και σημαντικοί Έλληνες οπλαρχηγοί, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,  προβάλλονται σαν Αλβανοί.

Το ανθελληνικό κόμμα των “Τσάμηδων” κατά καιρούς παρουσιάζει σε διάφορες πόλεις της Αλβανίας,  13 πορτραίτα “σπουδαίων προγόνων τους”, όπως τους ονομάζουν, μεταξύ των οποίων οι Σουλιώτες ήρωες Μάρκος Μπότσαρης και Κίτσος Τζαβέλλας, αλλά και ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος!

Ακόμη διαδίδονται, από ακραίους κατά κανόνα, που, όμως έχουν επηρεάσει ως ένα βαθμό και την επίσημη ιστοριογραφία της γειτονικής χώρας, διάφοροι αστήρικτοι και ανακριβείς και ανυπόστατοι ισχυρισμοί μέχρι του ακραίου και φανταστικού σημείου ότι  “οι ρίζες των Αλβανών βρίσκονται από την προϊστορική εποχή στην Ελλάδα” και πως  “οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου ήταν Αλβανοί”!!!.

Δεν μπορεί να παραχαραχθεί και να ξεχαστεί η γενναιότητα των Σουλιωτών και η ματωμένη πολύτιμη συνεισφορά τους στην αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού.

Η καλύτερη απάντηση στην αλβανική προπαγάνδα είναι η ανάδειξη του ιστορικού τόπου. Έστω και πολύ καθυστερημένα, βρίσκονται σε προγραμματισμό υλοποίησης,  λίγα σε πρώτη φάση, κάποια έργα για την αναστήλωση του ιστορικού χώρου του Σουλίου, που ήταν πλήρως εγκαταλελειμμένος και παραδομένος στην αδιαφορία και στην αφάνεια, ενώ θα μπορούσε να αποτελεί σημαντικό ιστορικό τουριστικό προορισμό.

Ακριβοπληρωμένος ο αέρας του ηρωισμού πάνω στα μέρη του Σουλιού, όπου στηλίτες ασκητές της λευτεριάς, άξιοι για αιώνιο έπαινο, μες της ανήκουστης σκλαβιάς το χειροπιαστό σκοτάδι, έκαναν να καίει ζωηρή η φλόγα σ’ αυτό το βουνίσιο βωμό, όπου το αδούλωτο φρόνημα και ανίκητο ήταν και άπαρτο και σεβαστό και ιερό.

Ο χρόνος άφησε την πατημασιά του πάνω στον κακοτράχαλο τούτο βράχο, που η γραμμή του ακουμπάει δυνατά στον ουρανό, φορτωμένη ερειπωμένα αρχοντικά, μισογκρεμισμένα, αλλά και ορθά, σαν τους λαβωμένους Σουλιώτες πολεμιστές, που δεν άφηναν παρά νεκροί τον αγώνα, σε αντίθεση με εμάς τους σύγχρονους, που δε λογαριάζουμε ολότελα τιμή και αξιοπρέπεια. Λιθάρια μαυρισμένα από τις μπόρες και τη φωτιά, θυμίζουν στον επισκέπτη, πως εδώ κάποτε κατοικούσαν γίγαντες, πως η ιστορία του Σουλιού, υπήρξε και θα υπάρχει σε εποχές ηθικών κατεδαφίσεων και δεινής καταλυτικής κατάπτωσης.

Το Σούλι ανήκει στη σφαίρα του τραγουδιού, ως ύμνος ανδρείας, ως συνώνυμο της λεβεντιάς, της ευψυχίας, της ευτολμίας, της αυταπάρνησης μέχρι θανάτου για τη θεϊκιά κι όλο αίματα πατρί

Κάθε προσκύνημα στο Σούλι, εδώ, όπου το όνειρο συναντήθηκε με το θαύμα, εδώ, όπου οξύνεται το πνεύμα και λεπτύνεται η ψυχή με αμόνι την εθελοθυσία και τον πόνο, καταυγάζει και ενθαρρύνει  τις πράξεις μας και μας τειχίζει με σθένος στις επάλξεις του χρέους.