Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο στο Τσιπουρίκι: χώρος πολιτισμού για όλους ή προνόμιο για έναν;Του Αντώνη Μπέζα

Το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε κατά πλειοψηφία τον «Κανονισμό λειτουργίας και παραχώρησης χρήσης» του Δημοτικού Θεάτρου στο Τσιπουρίκι.
Δυστυχώς, αντίθετα με όσα ισχυρίζεται η Δημοτική Αρχή, ο Κανονισμός έγινε για την παραχώρηση και όχι για την λειτουργία του. Αντί ο Δήμος να θεσπίσει έναν σαφή Κανονισμό Λειτουργίας και να αναλάβει πλήρως την ευθύνη της διαχείρισης και του προγραμματισμού του Θεάτρου, εισάγεται ένα πλαίσιο που επιτρέπει τη σύναψη «μνημονίων συνεργασίας» και την ανάθεση της λειτουργίας του χώρου σε τρίτους, οι οποίοι μπορούν να αναπτύξουν και παράλληλες δραστηριότητες όπως την εκμετάλλευση του κυλικείου.
Με άλλα λόγια: αντί να διασφαλίζεται ο δημοτικός χαρακτήρας του Θεάτρου, δημιουργούνται πολλαπλά «παράθυρα» έμμεσης εκχώρησης της πολιτιστικής διαχείρισης σε συγκεκριμένα «τοπικά πολιτιστικά σχήματα», που θα επιλέξει ο ίδιος ο Δήμος, χωρίς διαγωνιστική ή άλλη διαδικασία.
Παράλληλα, ο Κανονισμός επιτρέπει την παραχώρηση του Θεάτρου για ένα εξαιρετικά ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, πολύ πέρα από τον πυρήνα της πολιτιστικής δημιουργίας. Έτσι, ένας χώρος που δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τον πολιτισμό κινδυνεύει να μετατραπεί σε γενικό χώρο εκδηλώσεων, χωρίς σαφή κατεύθυνση και στρατηγική.
Όλα αυτά συνιστούν ένα σοβαρό πολιτικό και θεσμικό ζήτημα και δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για τη διαφάνεια, την ισότητα στη χρήση και την προστασία του δημοτικού συμφέροντος.
Το Δημοτικό Θέατρο στο Τσιπουρίκι, για το οποίο έχω ιδιαίτερη ευαισθησία αφού ως Υφυπουργός Οικονομικών χρηματοδότησα την κατασκευή του, δεν είναι ένας τυχαίος χώρος. Είναι μια σημαντική πολιτιστική υποδομή της πόλης, ένα έργο που πέρασε πολλές δυσκολίες μέχρι να φτάσει να λειτουργήσει: καθυστερήσεις, προβλήματα κατασκευής, βανδαλισμούς, αμφισβητήσεις. Και ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως κατασκευαστικά ούτε έχει διαμορφωθεί ο περιβάλλον χώρος του.
Εδώ δεν μιλάμε απλώς για έναν διοικητικό πειραματισμό.
Μιλάμε για μια συγκεκριμένη μεθόδευση που οδηγεί στην ουσιαστική ανάθεση της λειτουργίας του Θεάτρου σε «τοπικό πολιτιστικό φορέα», σε βάρος των πολλών άλλων πολιτιστικών συλλόγων και δημιουργικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται ή θα μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν στην περιοχή μας.
Ο πολιτισμός δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους αποκλεισμών ή προνομιακής μεταχείρισης.
Ο πολιτισμός είναι πολύτιμο δημόσιο αγαθό, και σαν τέτοιο πρέπει να είναι ανοικτός σε όλους: χωρίς διακρίσεις και χωρίς προνομιακές σχέσεις.
Το Δημοτικό Θέατρο στο Τσιπουρίκι θα μπορούσε να αποτελέσει έναν πυρήνα πολιτιστικής άνθησης για την πόλη και ολόκληρη τη Θεσπρωτία. Με τον τρόπο όμως που επιχειρείται να οργανωθεί η λειτουργία του, υπάρχει ο κίνδυνος αντί για πολιτιστική «άνοιξη» να οδηγηθούμε σε έναν πολιτιστικό «μαρασμό» — προς όφελος συγκεκριμένων λίγων.