Ο Ε65 ολοκληρώθηκε – Οι πρωταγωνιστές έχουν ήδη κριθεί

Με αφορμή την ολοκλήρωση του Ε65, ορισμένοι επιχειρούν, ανεπιτυχώς πιστεύω, να ξαναγράψουν την ιστορία με δηλώσεις λίγο πριν από τα εγκαίνια.

Η κατασκευή ενός μεγάλου αναπτυξιακού έργου αποτελεί λόγο ικανοποίησης για όλους μας. Δεν μπορεί όμως να γίνεται αφορμή για προσωπική επίδειξη και επιλεκτική μνήμη.

Το πραγματικό ερώτημα πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν αν ο Ε65 θα συνδεόταν με την Εγνατία Οδό. Αυτό ήταν δεδομένο.Το κρίσιμο ερώτημα ήταν πού θα συνδεόταν, γιατί από την επιλογή της χάραξης εξαρτιόταν ποια περιοχή θα αποκόμιζε το μεγαλύτερο αναπτυξιακό όφελος.

Κάποιοι από εμάς εκφράσαμε τότε δημόσια μια διαφορετική και τεκμηριωμένη άποψη. Όχι για να καθυστερήσει το έργο, αλλά γιατί θεωρούσαμε ότι η κατάληξη στην «Παναγιά Τρικάλων» εξυπηρετούσε καλύτερα τα στρατηγικά συμφέροντα της Ηπείρου, των Ιωαννίνων, της Θεσπρωτίας και της χώρας συνολικά, μέσω της συντομότερης σύνδεσης του λιμανιού της Ηγουμενίτσας με το λιμάνι του Βόλου.

Τώρα που ολοκληρώθηκε, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ότι ο Ε65 αποτελεί ένα έργο με τεράστια δημόσια χρηματοδότηση και όχι με ιδιωτική, όπως θα ανέμενε κανείς από μια κλασική σύμβαση παραχώρησης.

Ξεκίνησε με δημόσια συμμετοχή 500 εκατ. ευρώ και τελικά η δημόσια δαπάνη (Δημόσιο + Ε.Ε.) ξεπέρασε τα 2,1 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ καταβλήθηκαν πάνω από 536 εκατομμύρια ευρώ σε αποζημιώσεις προς τον παραχωρησιούχο και τον κατασκευαστή.

Παράλληλα, από τα 239 χλμ του έργου, μόνο 78,5 χλμ κατασκευάστηκαν με την οικονομική συμμετοχή του παραχωρησιούχου ενώ τα υπόλοιπα 160,5 χλμ χρηματοδοτήθηκαν ως δημόσιο έργο.

Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι ο Ε65 δεν εξελίχθηκε σαν μια συνηθισμένη σύμβαση παραχώρησης. Ακριβώς γι’ αυτό, οι αποφάσεις για τη χάραξή του είχαν ακόμη μεγαλύτερη σημασία για τις τοπικές κοινωνίες.

Δεν αρκεί η λογική «ας συνδεθεί ο Ε65 οπουδήποτε». Χρέος κάθε αιρετού είναι να διεκδικεί τη λύση που εξυπηρετεί καλύτερα τον τόπο του και όχι να αποδέχεται άκριτα επιλογές που σχεδιάζονται με διαφορετικές προτεραιότητες.

Επιπλέον, ο Ε65 δεν χρειάζεται ήρωες γιατί έχει πραγματικούς πρωταγωνιστές.

Τον αείμνηστο Γιώργο Σουφλιά, που είχε τη διορατικότητα να δημοπρατήσει το έργο το 2007 και την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή που ανέλαβε τότε το κόστος μιας επιλογής την οποία πολλοί αμφισβητούσαν. Έχει επίσης την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, η οποία, μέσα στη δύσκολη περίοδο της οικονομικής κρίσης, επανεκκίνησε το έργο με τη νέα σύμβαση του 2013 και διασφάλισε τη συνέχισή του.

Αυτοί είχαν τότε το όραμα και ανέλαβαν την ευθύνη και το πολιτικό κόστος, πήραν τις κρίσιμες αποφάσεις και προώθησαν τις διαδικασίες και τις αρχικές χρηματοδοτήσεις.

Αυτοί είναι οι δικαιωμένοι για τον Ε65!

Αντώνης Μπέζας