Από παλιάνθρωποι, να γίνουμε νέοι άνθρωποι

Του π. Ηλία Μάκου

Δεν πάμε καθόλου καλά σαν κοινωνία και αυτό δεν είναι διαπίστωση δική μας, αλλά κοινός τόπος και λόγος. 

Μια διάθεση νομιμοποίησης των κακώς εχόντων είναι εμφανής. Το ηθικό κοινωνικό αισθητήριο αμβλύνεται όλο και περισσότερο. 

Και εύλογα διερωτάται κάθε άνθρωπος, που διαθέτει στοιχειώδη ευαισθησία: Πού πάμε, λοιπόν; Γιατί αυτή η ακατάσχετη πορεία στο χάος και την αυτοκαταστροφή; Γιατί αυτή η πνευματική νάρκη να κυριεύει την κοινωνία και το δημόσιο βίο σε αυανόμενο ρυθμό;  

Πρέπει να αλλάξουμε αρχικά εμείς οι ίδιοι, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί. Να γίνουμε καλύτεροι. Να μην μείνουν όλα παλαιά, παμπάλαια μέσα μας, με την ίδια μορφή, με την ίδια τάξη, με την ίδια κίνηση, με την ίδια κατάληξη, αλλά να πάρουν αναγεννητική μορφή και ζωή.

Να έρθει κάτι ανώτερο στην ψυχή μας, να καταλάβουμε το νόημα της ζωής μας, καταλαβαίνοντας και επαναπροσδιορίζοντας τον εαυτό μας.

«Είχα βαρεθεί τη ζωή», έλεγε ένας μεσήλικας, στο Νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν, μετά από καρδιακό επεισόδιο, μιλώντας για τον εαυτό του.

Και πρόσθεσε: «Τώρα κατάλαβα την αξία της». Και το πρόσωπό του φωτίστηκε σαν να έκανε μια μεγάλη ανακάλυψη.

Πρέπει να φτάσουμε στην οδυνηρή εμπειρία της αρρώστιας για να αναζητήσουμε το «ρήμα» και το νήμα της ζωής; Έτσι, το να βελτιωθούμε κατά το πνεύμα εξαρτάται από εμάς.

Το νέο της καρδιάς μας βρίσκεται στα χέρια, στη διάθεση και την προθυμία μας.Αν είναι νέες οι σκέψεις μας, νέες οι αποφάσεις μας, αποκομμένες από το κακό.

Αν μεταμορφωθούμε και από παλιοί άνθρωποι, παλιάνθρωποι, γίνουμε άνθρωποι,  καινούργιοι, νεάνθρωποι, και στραφούμε σταθερά, γενναία και αποφασιστικά προς το Θεό.

Αν μεταμορφώσουμε και εξευγενίσουμε και εξαγνίσουμε το μέσα μας. Τότε, ναι, θα έρθει  η νεοποίηση και ανακαίνιση και αναγέννησή μας.

Ας διαλέξουμε πως θα ζήσουμε. Αν ζήσουμε ως ξένοι στη συνείδησή μας και προσκολλημένοι στη λάσπη του κόσμου, χλιαροί, δυσκίνητοι, απρόθυμοι και αμελείς στον πνευματικό μας δρόμο, τότε τα πάντα μένουν στάσιμα και βουρκωμένα.

Αν ζήσουμε ως πιστοί στις αξίες της ζωής, αξιοποιώντας τις ημέρες, τις ώρες και τα λεπτά, για να σκεφτόμαστε, να εργαζόμαστε και να αισθανόμαστε τα έργα του καλού, τότε όλα ανανεώνονται και μεταλλάσσονται.

Μας συμφέρει για άπειρους λόγους να ξεφύγουμε από την παλαιότητα, να προχωρήσουμε μπροστά.Και τότε νέοι εμείς στην ψυχή και στη ζωή θα ζήσουμε φωτεινά. Ας ξεκινήσουμε τη φωτεινή και ανοδική πορεία χωρίς καθυστέρηση.

Οι αγωνιζόμενοι τον αγώνα των ιδανικών ήταν ανέκαθεν κάτι το διαφορετικό. Ξεχώριζαν, και πρέπει να ξεχωρίζουν και σήμερα, ως προς το ποιόν τους. Ήταν, και πρέπει να είναι και σήμερα, χαριτωμένοι άνθρωποι, εξαγνισμένοι, αξιοζήλευτοι.

Αυτή, λοιπόν, τη μεταμόρφωση και  μεταβολή ας ποθήσουμε. Και θα μας δοθεί αυτή με την απολυτρωτική δύναμη της ψυχής μας. Και η θέλησή μας να στρέφεται προς την αρετή.

Κυρίαρχος ο χρόνος. Οι χτύποι του εκκρεμούς, τα ρολόγια και τα ημερολόγια ρυθμίζουν και μηχανοποιούν τη ζωή μας. Οι σύγχρονοι άνθρωποι κινούμαστε μέσα στα στενά πλαίσια του τεχνολογικού προγραμματισμού, του ίντερνετ και των κομπιούτερς. Μια ζωή μονότονη, μηχανοποιημένη, πιεστική, αγχωτική.  Φυσικά δεν μας φταίνε τα ρολόγια και τα προγράμματα. Μας φταίει πρωτίστως ο εαυτός μας. 

Σε επαγρύπνηση  βρίσκονται οι πολλοί, για να μη χάσουν την ευκαιρία της κατάλληλης στιγμής. Οι ευκαιρίες, σκέφτονται δεν έρχονται κάθε ημέρα και αν τις χάσεις, ίσως τις έχασες για πάντα. 

Είναι, όμως, το ίδιο ανεπτυγμένες και οι κεραίες της ψυχής, για να πιάνουν τις μοναδικές ευκαιρίες της πνευματικής προόδου, της ηθικής ανακαίνισης και του ψυχικού καθαρμού. Τις δεχόμαστε;  Τις αξιοποιούμε;  Συλλαμβάνουμε την αξία και τη σημασία τους;  

Τώρα είναι ο κατάλληλος καιρός. Τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία, η πιο σημαντική της ζωής μας. Μην την αφήνουμε αναξιοποίητη, γιατί δεν γνωρίζουμε αν μας ξαναπαρουσιαστεί. Τώρα είναι η αποφασιστική ώρα, που θα καθορίσει την πορεία και το μέλλον μας. Μια ώρα, μια χρονική στιγμή, ξεπερνάει τα χρονικά όρια και παίρνει διαστάσεις ατελείωτες. 

Ποια είναι αυτή η ώρα; Είναι η ώρα της μεγάλης επιστροφής στη συνείδησή μας. Ο χρόνος ανοίγει μπροστά μας ένα νέο στάδιο αγώνων, κυρίως εσωτερικών. Μας καλεί να ασκούμε “βία” πάνω μας για να νικούμε τα πάθη μας και τα άνομα θελήματά μας και να νεκρώνουμε τις άρρωστες επιθυμίες μας.