Εκτός από την απάτη, υπάρχει και η αγάπη!

Του π. Ηλία Μάκου

Πλέον ό,τι και να πληροφορηθείς μάλλον δεν το θεωρείς απίθανο, όσο «τραβηγμένο» και αν είναι, καθώς η κοινωνία  «βομβαρδίζεται» καθημερινά από διάφορες απάτες και αποκαλύπτεται ο βούρκος που ζούμε.  

Απάτες στον αθλητισμό, απάτες με φούρνους, απάτες  ΜΚΟ με το πρόσχημα της στήριξης παιδιών με καρκίνο, απάτες με πιτσαρίες και ο κατάλογος είναι μακρύς. Αν προστεθούν και οι κλοπές, όπως αυτή χαλκού από εγκατάσταση φυσικού αερίου που προκάλεσε έκρηξη με έξι νεκρούς, ή τα εγκλήματα, τότε η διαπίστωση πως η κατάσταση έχει ξεφύγει είναι αυτονόητη.

Όμως μέσα σε αυτή τη μαυρίλα, στο σκοτάδι της παλιανθρωπιάς, ξεπροβάλλει που και που και το φως της αληθινής ανθρωπιάς.  

Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η επίσημη παραλαβή, σε μια σεμνή τελετή,  από το ΕΚΑΒ Παραμυθιάς του ασθενοφόρου που δώρισε ο Στυλιανός Κώτσης από το Νεοχώρι Παραμυθιάς στη μνήμη της συζύγου του Αθανασίας και του γιου του Νικολάου.

Οι δωρεές που ωφελούν την κοινωνία είναι απαραίτητες και πολύτιμες, καθώς ενισχύουν τους δημόσιους θεσμούς και καλύπτουν κρίσιμα κενά. 

Το όχημα αυτό ήταν αναγκαίο για την περιοχή. Το τοπικό ΕΚΑΒ θα μπορεί να ανταποκρίνεται άμεσα και με ασφάλεια σε περισσότερα επείγοντα περιστατικά, σώζοντας ανθρώπινες ζωές.

Η πρωτοβουλία αυτή είναι αξιοθαύμαστη και βαθιά συγκινητική. Δείχνει πώς η προσωπική απώλεια μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη προσφοράς για τον πλησίον. Τέτοιες ενέργειες αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση και αναδεικνύουν το υψηλό ήθος και την κοινωνική ευαισθησία που χρειαζόμαστε σήμερα. Αλλά και σε μια εποχή που η ατομικότητα συχνά κυριαρχεί, η σπουδαία αυτή χειρονομία υπενθυμίζει τη δύναμη της κοινωνικής αλληλεγγύης. 

Η ενέργεια του κ. Στυλιανού Κώτση αποτελεί ένα κορυφαίο δείγμα αλτρουισμού, καθώς μετουσίωσε το βαθύ προσωπικό του συναίσθημα για την απώλεια της συζύγου και του γιου του σε μια  πράξη κοινωνικής προσφοράς. Επέλεξε να βάλει το δικό του λιθαράκι στην  προστασία των ζωών των συνανθρώπων του, μετατρέποντας τη μνήμη των αγαπημένων του προσώπων σε μια πηγή προσφοράς.

Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι οι ίδιοι οι πολίτες στηρίζουν έμπρακτα την υγειονομική περίθαλψη του τόπου τους. Η ιδιωτική πρωτοβουλία, όταν λειτουργεί συμπληρωματικά προς το κράτος, μπορεί να αναβαθμίσει τις τοπικές δομές υγείας και να συμβάλλει στην εξασφάλιση ενός καλύτερου μέλλοντος για όλους τους κατοίκους της περιοχής.

Άρα, λοιπόν, εκτός από την απάτη, υπάρχει και η αγάπη! Στη στέπα του σημερινού ατομισμού, είναι αναγκαίο να φυτευτεί ο ευαίσθητος σπόρος της αγάπης.

Όμως στις ημέρες μας, με μια ακριβοδίκαιη εκτίμηση και με τη μετριότερη καταγραφή, η αγάπη πολλές φορές λειτουργεί σαν δοσοληψία. Σαν εξυπηρέτηση των συμφερόντων μας. Σαν προσπάθεια να μεταποιήσουμε την αγάπη σε συνάλλαγμα, για την  ύποπτη απόκτηση προσωπικών ωφελημάτων.

Στο κύκλωμα αυτό, αντί για αγάπη, αντί για ανεπιτήδευτο δόσιμο, καλλιεργούμε την άκρατη τροφοδότηση του χοντροκομμένου εγωισμού μας. Κάνουμε συναλλαγή. Ασκούμε εμπόριο.

Το κέντρο δεν είναι ο άλλος άνθρωπος.  Κέντρο είναι η αυταρέσκειά μας  και το τι θα πάρουμε. Η φθαρμένη ανθρώπινη υπόστασή μας. Ο σκοτεινός μηχανισμός των επιθυμιών μας.

Η γνήσια αγάπη είναι η προσφορά χωρίς την προσδοκία ανταλλαγμάτων. Είναι δόσιμο, χωρίς την απαίτηση για λήψη. Είναι εκούσια αποστέρηση δικαιωμάτων, χωρίς τον υπολογισμό της πληρωμής του προσώπου μας.

Για να φτάσουμε στην αγάπη, πρέπει να ξεπεράσουμε το πλέγμα των υπολογισμών μας. Να απαγκιστρωθούμε από το καταλυτικό και καταπιεστικό σχήμα του «οικονομικού ανθρώπου». Να αναπνεύσουμε σαν άνθρωποι. Και να συμπεριφερθούμε σαν άνθρωποι. Με  στοχασμό, αλλά και με καρδιά.

Δυστυχώς μονάχα τα υποκατάστατα βρίσκονται ακατάπαυστα στο  προσκήνιο. Και αυτά διαμορφώνουν τη θεώρησή μας και τα βιώματά μας. Όμως, μ’  όλη την απώθηση, που κάνουμε στο πρόβλημα, ο εφιάλτης δεν ανταποκρίνεται από την οθόνη της ψυχής μας.