Πληγώνει η ερημιά πολλών χωρίων της Θεσπρωτίας

Πρόσφατα βρεθήκαμε στην Αράχωβα Φιλιατών. Η φύση υπέροχη,  η ερημιά, όμως, μεγάλη, καθώς οι κάτοικοι είναι λιγοστοί.

Γενικά η εγκατάλειψη πολλών χωριών της Θεσπρωτίας πληγώνει. Ακόμη και χωριό κοντά στην Ηγουμενίτσα, εδώ και χρόνια δεν έχει καφενείο.

Κάτι πρέπει, επιτέλους, να γίνει. Αυτό το κάτι βέβαια δεν είναι εύκολο, αλλά το κράτος χρειάζεται με, πραγματικά, “χειρουργικές” παρεμβάσεις να αντιστρέψει τα πράγματα. 

Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν φαίνονται αισιόδοξα, αφού δεν εκδηλώνεται από τους αρμόδιους κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον.

Η περιγραφή ενός περιστατικού από τον συνταξιούχο εκπαιδευτικό Παναγιώτη Γεωργίου είναι ενδεικτική της όλης εικόνας: 

“Σήμερα μίλησα με έναν φίλο μου ο οποίος όταν πήρε τη σύνταξή του αποφάσισε να μένει μόνιμα στο χωριό του. Τώρα, μετά από δέκα χρόνια, το εγκατέλειψε και ήρθε πάλι στην Αθήνα. Όταν τον ρώτησα πώς και γιατί πήρε αυτή την απόφαση, μου απάντησε:

— Δεν μπορώ, δεν αντέχω πλέον, να βλέπω το χωριό μου να πεθαίνει. Το σχολείο έκλεισε, το καφενείο δεν λειτουργεί, ο παπάς πηγαίνει σε τρία χωριά, βαπτίσεις και γάμοι δεν γίνονται, μόνο κηδείες, αν και αυτές τον τελευταίο καιρό λιγοστεύουν, γιατί μετά την εκδημία κάποιου χωριανού μας οι συγγενείς του τον ενταφιάζουν στον τόπο της μόνιμης κατοικίας των και δεν τον πηγαίνουν στο χωριό του».

ΗΛΙΑΣ ΜΑΚΟΣ