Τρία χρόνια από τη χειροτονία του Μητροπολίτου Παραμυθίας Σεραπίωνα

Του π. Ηλία Μάκου

Τρία χρόνια συμπληρώθηκαν  (21/10/2023-21/10/2026) από τη χειροτονία σε Επίσκοπο, στον καθεδρικό ναό Αθηνών, του Μητροπολίτου Παραμυθίας Σεραπίωνος, ο οποίος εξελέγη στις 9 Οκτωβρίου του 2023, μετά την παραίτηση του αείμνηστου Μητροπολίτου πρώην Παραμυθίας Τίτου.

 Ο Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης Σεραπίων, κατά τη χειροτονία του στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου και συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών  Ζιχνών Ιεροθέου, Κορίνθου Διονυσίου, Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, Κηφισίας Κυρίλλου, Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, Θεσσαλιώτιδος Τιμοθέου, Μεγάρων Κωνσταντίνου και Θήρας Αμφιλοχίου, είχε πει, μεταξύ άλλων: 

“Διαβεβαιώνω τον λαό της Μητροπόλεως μου ότι του Θεού συνεργούντος θα αγωνιστώ με καιομένη καρδία και θα αναλώσω κάθε ικμάδα σωματική και πνευματική. Πάνω απ’ όλα θα υπάρξει διάθεση για κοινωνία, τόσο με τους αδελφούς και πατέρες κληρικούς, που φιλότιμα και μετά φόβου Θεού διακονούν στις ενορίες, όσο και με τους μοναχούς και τις μοναχές των Ιερών Μονών μας, αλλά και με τον ευλαβή λαό μας”.

Επεσήμανε στη συνέχεια:  “Όλοι θα βρείτε Επίσκοπο, που θα έλθει ως διάκονος και πατέρας, τύπος γενόμενος τω Χριστώ εν έργω, εν λόγω, εν αναστροφή. Ο αρχιερεύς, ως έμψυχη εικόνα του Θεού, γίνεται πηγή αγαθού και πάσης ευλογίας, ωστόσο “ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος”. Ο Επίσκοπος είναι ταυτοχρόνως και δούλος, διάκονος και υπηρέτης Ιησού Χριστού, όργανο της θείας χάριτος,  ποιμήν, κηδεμών και προστάτης των αρνίων του Χριστού, ανάδοχος των υπ’ αυτού ποιμαινομένων ψυχών, φύλακας, οδηγός, ψηφοδότης πνευματικός, διδάσκαλος, οδηγός, εργάτης της Εκκλησίας και καλός οικονόμος της Θείας Χάριτος του Θεού”.  

Υπογράμμισε ακόμη ότι “ο Απόστολος Παύλος γράφει στον Τιμόθεο και ζητά ο Επίσκοπος να είναι προσεκτικός, συνετός, ευπρεπής, φιλόξενος, καλός δάσκαλος, να μην είναι βίαιος, αισχροκερδής, αλλά να είναι επιεικής, ειρηνικός και αφιλοχρήματος, να έχει καλή φήμη και έξω από την Εκκλησία. Τότε στον Τιμόθεο και σήμερα στον ελάχιστο εμέ παραγγέλλει την παρακαταθήκην φύλαξον, διαφύλαξον αυτό, που σου εμπιστεύθηκε ο Χριστός και η Εκκλησία. Στον Τίτο παραγγέλλει ότι ο Επίσκοπος ως διαχειριστής του Θεού πρέπει να είναι αδιάβλητος, να μην είναι υπεροπτικός, ευέξαπτος, φιλόνεικος. Έχοντας τη σκέψη ότι ως Επίσκοπος είμαι εις τύπον και τόπο Χριστού, εκλιπαρώ τον Κύριο, Εκείνος να είναι αντί εμού, να ενεργεί δι’ εμού, να μη ζω εγώ, αλλά κατή την Παύλεια ρήση να “ζη ο Χριστός εν εμοί”.  

Να σημειωθεί ότι και οι Επίσκοποι υπηρετούν την Εκκλησία, που είναι “το φως του κόσμου”, που μας φέγγει και μας δείχνει πως να βαδίσουμε στον δρόμο του Χριστού, για να μη χαθούμε μέσα στα σκοτάδια της άγνοιας και της πλάνης. 

Η πνευματική ζωή δεν είναι άρνηση και στέρηση.  Είναι πληρότητα και πνευματική ευφροσύνη. Η βασιλεία του Θεού γίνεται, αν το θέλουμε, δικός μας τόπος κατοικίας. Η χαρά του γίνεται δική μας χαρά. 

Ενώ η παρούσα ζωή είναι έρημος και ερημία, η βασιλεία του Θεού είναι παραδεισένια κοινωνία. Και όπως ο γάμος έχει μια υπαρξιακή ελκτικότητα και είναι μια αγαπητική και ερωτική κοινωνία προσώπων, έτσι και η Εκκλησία ως γαμήλια τελετή, βιώνεται ως εράσιμος τόπος ψυχών.