Πια απεργία ρε παιδιά;

Απεργιακή κινητοποίηση είχαμε την περασμένη Δευτέρα από την ΑΔΕΔΥ.

Αν δεν το καταλάβατε δηλαδή…

Οι δημόσιοι υπάλληλοι διαμαρτύρονται για το νομοσχέδιο που θίγει τα δικαιώματα των… ιδιωτικών υπαλλήλων.

Το ξέρετε αυτό με τον διάβολο τι έκανε όταν δεν είχε δουλειά….

Ά μπράβο με πιάνετε.

Κατέβηκαν σε απεργία λοιπόν και με εξαίρεση τα ηρωικά μέλη του ΚΚΕ δεν μετείχε κανείς άλλος στην απεργία.

Όλα δούλευαν κανονικά.

Να το διευκρινίσω

Και για να μην θεωρηθώ «κυβερνητικός».

Αυτό μας έλειπε μέρες που περνάμε.

Να μας βγει η ρετσινιά του Νεοδημοκράτη.

Διευκρινίζω.

Η μη συμμετοχή στην απεργία έχει μια εξήγηση.

Και η εξήγηση αυτή λέει ότι δεν κάνουμε για ψήλου πήδημα απεργία.

Διότι έτσι ξεφτίζουμε την έννοια και την σημασία της.

Πέραν του ότι οδηγούμε τους εργαζόμενους στην άρνηση συμμετοχής.

Γιατί το να χάνουν μεροκάματο με το παραμικρό και κάθε τρις και λίγο χωρίς σοβαρό λόγο, δεν λέει.

Να απεργήσω κύριε αλλά να απεργήσω σε κάτι ουσιώδες.

Δημόσιοι υπάλληλοι

Και θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό που έγραψε ο Βασίλης Στεφανακίδης.

Και φυσικά, λέει, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι έξω από το κουκούλι προστασίας του Δημοσίου η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε. Έξω, δηλαδή στον ιδιωτικό τομέα, οι «αγώνες» είναι διαφορετικοί. Η αγωνία για την εξεύρεση μιας αξιοπρεπούς θέσης εργασίας είναι μια επίπονη προσπάθεια και ο ανταγωνισμός που υπάρχει -και γίνεται με τα προσόντα των υποψηφίων- είναι οξύτατος. Αλλά κι όταν βρεθεί η θέση, η προσπάθεια να την κρατήσει κανείς είναι διαρκής και ακατάπαυστη μέχρι τα γεράματα. Η δε αξιολόγηση, που είναι κόκκινη γραμμή για τον δημόσιο τομέα, είναι μια καθημερινή πραγματικότητα στον ιδιωτικό, όπως και η παραγωγικότητα. Αυτά όμως για τους εργατοπατέρες του Δημοσίου και τους επαγγελματίες απεργούς και διαδηλωτές των κομμάτων της Αριστεράς είναι ψιλά γράμματα.

Κι έχει δίκιο.

Για την ακρίβεια

Διαβάζω ότι σε μια δημοσκόπηση, σχετικά πρόσφατη από την «Μέτρον Αναλύσις», η ακρίβεια είναι πρώτη στον κατάλογο των προβλημάτων.

Και την ακολουθεί η ανεπάρκεια της κυβέρνησης.

Αυτά πάνε μαζί βλέπετε.

Αλλά με το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα του κόσμου ελάχιστα ασχολούνται οι δημοσιογράφοι.

Τους αφορά περισσότερο τι ρούχα φορά η Τατιάνα και ο Κασσελάκης.

Τι και αν οι τιμές στην αγορά πήραν φωτιά.

Έτσι συμβαίνει κάθε φορά

Γιατί νευριάζεις και φωνάζεις, αναρωτήθηκε φίλος μου σε γενόμενη πολιτική συζήτηση.

Έτσι συμβαίνει κάθε φορά.

Εμφανίστηκε ο Κασσελάκης, απέκτησαν ξαφνικά ενδιαφέρον οι εσωτερικές εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ πάει ξεχάστηκε το θέμα της Θεσσαλίας.

Μήπως θυμάσαι κάποια αναφορά για την εθνική τραγωδία των Τεμπών και πόσοι έχουν τιμωρηθεί σε ανώτερο από τους μικρο- τμηματάρχες επίπεδο;

Κατά το πώς έλεγε και ο Κουτσούμπας του ΚΚΕ «αυτοί είναι».

Πράγματι «αυτοί είναι» γιατί εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα.

Κατά τα άλλα ο Κυριάκος έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα επιτελικό κράτος.

Ρε μια σανίδα βρεγμένη που να βρω…

Σε λάθος κατεύθυνση

Αλλά το πιο σημαντικό στοιχείο της δημοσκόπησης είναι το εύρημα σύμφωνα με το οποίο μέσα σε δύο μήνες η κυβέρνηση έσπασε όλα τα κοντέρ από τα απανωτά λάθη της…

Και όσοι ρωτήθηκαν στο αν βαδίζει σε σωστή η λάθος κατεύθυνση η πλειοψηφία απάντησε λάθος φυσικά…

Πριν από δύο μήνες το ποσοστό απαντήσεων στο ερώτημα αυτό ήταν το 48% να υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση…

Και ύστερα από δύο μήνες το ποσοστό των ερωτηθέντων στην ίδια ερώτηση ανέβηκε στο 61%.

Ούτε και οι ερασιτέχνες του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν τέτοιες αρνητικές μεταβολές…

Λέτε να πάρει μπροστά

Κι ενώ συμβαίνει όλη αυτή η κοσμογονία στην χώρα εκείνο το ΠΑΣΟΚ δεν λέει να σπαράξει.

Σταματημένο εκεί από 10 μέχρι 13 %

Και μην μου πει κανείς ότι έβαλε διψήφιο νούμερα στα ποσοστά του και άρα κοιμάται σε πελάγη ευτυχίας…

Γιατί δεν είναι μακριά ο χρόνος που από 46% έπεσε στο 4.6%.

Αλλά φαίνεται ότι στο ΠΑΣΟΚ υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας.

Δεν έχει ένα χαρισματικό ηγέτη σε μια δύσκολη συγκύρια καταστάσεων για να μπορέσει να τα πάρει πάνω του.

Δεν έχει τι να κάνουμε.